ISKRA

Παρασκευή28 Νοέ 2014
Text size
  • Μεγένθυση μεγέθους font
  • Κανονικό μέγεθος font
  • Σμύκρινση μεγέθους font
Home ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 18 ΚΕΙΜΕΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

18 ΚΕΙΜΕΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

E-mail Εκτύπωση PDF

H Iskra παραθέτει 18 ενδιαφέροντα κείμενα από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 29ης Μαρτίου 2013, τα οποία, από τη σκοπιά του το καθένα, στηρίζουν τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο.


ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΓΥΡΟ ΜΑΣ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΟΥ*

Σύντροφοι, συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ, για το 19ο Συνέδριο, καθώς επίσης για το Σχέδιο Προγράμματος και το Σχέδιο Καταστατικού.

Θέλω να σταθώ σε δυο ζητήματα:

1ον, στην ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ, δηλαδή στο άμεσα κοντινό και ευρύτερο περίγυρό μας.

Πού δρουν οι ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

Αυτή η νέα μορφή οργάνωσης, που προβάλλει ως πρόπλασμα της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.

2ον, ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

Στη Θέση 24 διαβάζουμε: «Οι Λαϊκές Επιτροπές στη γειτονιά αποτελούν ένα φύτρο, ένα πρόπλασμα της Λαϊκής Συμμαχίας και γι' αυτό πρέπει να αποκτήσουν καθαρό χαρακτήρα σύγκρουσης, ως δύναμη με προσανατολισμό αντίστασης και σύγκρουσης, με κάθε κυβερνητικό κι άλλο φορέα της αστικής εξουσίας.

Οι Λαϊκές Επιτροπές εκφράζουν την κοινή δράση, τη συμπαράταξη κοινωνικών δυνάμεων, δηλαδή είναι η ειδική έκφραση της Κοινωνικής Συμμαχίας στη γειτονιά».

Προτείνω - και εδώ δεν είναι θέμα λεκτικό, είτε τίτλου, μα κυριολεκτικά πρακτικό, με άμεσο αντίκτυπο στο λαό - να ονομάζονται: ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.

Γιατί; Γιατί δεν πρέπει να μένει κανείς μόνος, βορά των αρπακτικών, κράτους και πλουτοκρατών.

Ιδιαίτερα οι άνεργοί μας που βάλλονται από παντού και περισσότερο απ' όλους μας. Γι' αυτό και χρειάζονται - κόντρα στα φτωχοκομεία, στη διαχείριση της φτώχειας - την έμπρακτη ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ. Το όλοι για έναν και ένας για όλους να γίνει γεγονός.

Οι Λαϊκές Επιτροπές συγκροτούνται από 5 συνιστώσες: ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΟΓΕ - ΜΑΣ ή και τρεις ή τέσσερις απ' αυτές. Στις πέντε αυτές συνιστώσες, λέω να προστεθεί και μια ακόμη: Η «συνιστώσα» των άνεργων.

Την ονομάζω «συνιστώσα» γιατί πρέπει να γίνεται ειδική δουλειά στους άνεργους με φροντίδα μητρική.

Εχω υπόψη μου ότι πολλοί φιλοκομματικοί, επιρροές μας, με το που απολύονται χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Τους χάνουμε κι εμείς. `Η είναι δύσκολη η επαφή.

Γίνονται πιο ευάλωτοι στην προπαγάνδα, για χειραγώγηση απ' τον ταξικό εχθρό και τον οπορτουνισμό.

Σ' εκείνους πιάνει περισσότερο η ανυπομονησία, το «εδώ και τώρα», οι αυταπάτες που έντεχνα καλλιεργεί ο οπορτουνισμός για ανακούφιση τάχα της ζωής τους από μια αστική διαχείριση με μάσκα αριστερή.

Κι έτσι, από αυταπάτη σε αυταπάτη θα πέσουν (πέφτουν, φεύγοντας από κοντά μας) μοιραία στην μοιρολατρία. Στο σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Στην προσμονή Μεσσία.

Είναι - η ανυπομονησία και η μοιρολατρία - δυο ογκόλιθοι στο ανάχωμα του οπορτουνισμού και του ταξικού εχθρού, προς τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών. Γι' αυτό θα 'λεγα πως χρειάζεται μια ιδιαίτερη μεταχείριση ο κόσμος τούτος των ανέργων μας.

Οπως του γυναικείου κινήματος. Οι μεγάλες μεταβολές είναι αδύνατες δίχως το γυναικείο προζύμι, έλεγε ο Ενγκελς. Ισως - στις μέρες μας - να είναι εξίσου σημαντικοί και οι νευρώδεις βραχίονες των ανέργων μας μελών, για να ζυμωθεί, στον περίγυρο, στη γειτονιά.

Η Θέση 25 αναφέρεται και στα λεγόμενα κινήματα της «πλατείας», στο «κίνημα χωρίς μεσάζοντες» κ.ά.

Που βάζουν τα βρωμοχεράκια τους από κοινού οπορτουνιστές, ΜΚΟ, εκκλησία κ.ά.

«Η δράση τους οδηγεί στη διαμόρφωση μηχανισμών ενσωμάτωσης και αδρανοποίησης των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, συμφιλίωσής τους με τη φτώχεια. Στην αντίληψη ότι πρέπει να στρατευτούν στη διαχείριση της φτώχειας και των συνεπειών της κρίσης, να παραιτηθούν από την αντίσταση, την ταξική αλληλεγγύη».

Να δεχτούν τη «δίκαιη» κατανομή της φτώχειας. Να δεχτούν, δίχως αντίρρηση καμία, τη βαρβαρότητα, των δικαιωμάτων μας το κατακρεούργημα, τον κανιβαλισμό.

Πρέπει να ξαναφέρουμε δίπλα μας τους ψηφοφόρους. Τους ανέργους μας, που άλλαξαν στέκια και συνήθειες, ακόμη και στέγη. Κάνοντας δουλειές του ποδαριού.

Εκείνους που παρασύρθηκαν απ' τα ψευτοκινήματα των ετερόκλητων μαζών, τα ψευτοδιλήμματα, τις αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας φιλί ζωής στα εμπυογλοιώδη χείλη του συστήματος. Να έχουμε στενή επαφή μαζί τους. Να τους χρεώσουμε στη γειτονιά, στον περίγυρό μας με ελαφριά δουλειά, π.χ. στην παρουσία, για παρεμποδίσεις διακοπής ρεύματος κ.ά.

Να τους διώξουμε τις αυταπάτες απ' το νου, καθώς σκορπίζει τις φαντασιώσεις της νυχτός, η μέρα με το στιβαρό της χέρι, το φως. Να τους φέρουμε - με τη μόνιμη σταθερή επαφή - στη Λαϊκή Επιτροπή.

Να ριζοσπαστικοποιηθούν.

Να 'ναι πάντα ΠΑΡΟΥΣΑ - παντός καιρού και τόπου - η ιδεολογική, η πολιτική, η οργανωτική παρουσία και δράση του Κόμματός μας. Για την άνοδο της ταξικής πάλης, ως μόνης προϋπόθεσης αλλαγής του συσχετισμού δύναμης στο μικρό - μικρό μεγαθήριο περίγυρό μας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Στη Θέση 29 η ΚΕ εκτιμά: «Στις ευρωεκλογές το υψηλότερο ποσοστό του Κόμματος, σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του ίδιου χρόνου, δεν συνοδεύτηκε και με αύξηση ψήφων, καθώς η αποχή (που πήρε "αντιδικομματικό" χαρακτήρα) επηρέασε και ένα μέρος των ψηφοφόρων μας, αυτών που αν ψήφιζαν, θα ψήφιζαν ΚΚΕ».

Αν... εκτίμηση, αλλά πιθανή. Γιατί δε διαγνώστηκε από το αλάθευτο κριτήριο της πράξης.

Η αποχή! ... Το καμπανάκι σήμανε σιωπηλά. Από τότε! ...αλλά όχι διαπεραστικά σε όλο το Κόμμα.

Να αντιληφθούμε τον μεγάλο εκλογικό κίνδυνο και να τον μεταδώσουμε σε όλο το Κόμμα ως εσωκομματική κραυγή.

Την αποχή τη δική μας - την όποια εκτίμηση ως αποχή, την αποδεδειγμένη απ' τον περίγυρό μας - έπρεπε να της βάλουμε ένα μεγάλο ερωτηματικό ΕΡΕΥΝΑΣ.

Και ίσως διαπιστώναμε την πηγή της, το μυριοπαιγμένο σίριαλ «όλοι το ίδιο είναι», και όταν παίζει, σύντροφοι, το «όλοι το ίδιο είναι» σε συνάρτηση με το «μελετημένο σχέδιο χτυπήματος του ηθικού κύρους του Κόμματος, με επίκεντρο τα οικονομικά του», όπως σωστά εκτιμά η Θέση 28, τότε βρίσκομαι σε ένα οπλισμένο χέρι του εχθρού.

Το άλλο είναι η επίθεση «φιλίας» του οπορτουνισμού. Τα γνωστά. Αντιμνημονιακή ρητορική, κυβέρνηση αριστερή κ.λπ.

Τα δυο εκείνα χέρια είναι που μας έριξαν τα ποσοστά. Κείνα που συγκρίνουν πάντοτε φιδίσια. Το ένα χέρι νίβει το άλλο - λέει ο λαός μας - και τα δυο το σάπιο καθεστώς.

Για ετούτα, εκείνα και τα άλλα, ο περίγυρός μας (με πυρήνα του την ΚΟΒ) πρέπει να είναι πάντα σε επιφυλακή. Ολο το Κόμμα από τα νύχια ίσα με την κορφή.

Πρέπει - με περισσότερη πυγμή - να δείξουμε ότι είμαστε διαφορετικοί.

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι όλη μας η αδυναμία εδρεύει και ενεδρεύει γύρω από το ότι δεν κατορθώσαμε ακόμη να επιβάλουμε (κυριολεκτικά) την ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ.

Το ότι δεν είμαστε σαν τα μούτρα τους. Το ότι δε μασάμε φούμαρα και ταραμά, δεν μπαίνουμε στο ίδιο τσουβάλι, με του συστήματος την κοπριά, να αλληλοσκωληκοφαγωθούμε από τη σαπίλα, την παλιανθρωπιά.

Να καταξιωθούμε - πρέπει - στη συνείδηση πολλών ακόμα εργαζομένων: ως ΙΝΔΑΛΜΑ - ΙΔΑΝΙΚΟ.

Αλμα το άλμα, να ετοιμάσουμε το ΛΑΟ για τη μεγάλη έφοδο στον ουρανό.

*Χρήστος Καραμπέτσος
Οικοδόμος, Λιβαδειά


ΚΟΜΜΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Του ΝΙΚΟΥ ΤΣΑΓΚΑ*

Με ιδιαίτερη περηφάνια και κομματική ευσυνειδησία διάβασα και μελέτησα τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο που θα γίνει στις 11 και 14 Απρίλη 2013, οι οποίες καταγράφονται τις 96 σελίδες του εγχειριδίου.

Καταρχήν εγκάρδια τις αποδέχομαι και χαιρετίζω αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο του ΚΚΕ.

Για μας τους κομμουνιστές, τις κομμουνίστριες, το καμάρι μας την ΚΝΕ, οπαδούς και φίλους, οι Θέσεις ανοίγουν ένα φωτεινό και χρυσό οδηγό στους καινούργιους μα όμορφους αγώνες, ενάντια στη βάρβαρη απάνθρωπη εκμετάλλευση.

Κι όπως πολύ σωστά, στον Πρόλογο (σελ. 1) υπογραμμίζεται: «Το καπιταλιστικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλη χώρα, δεν πρόκειται να καταρρεύσει από μόνο του, λόγω των αντιθέσεών του. Η μεγάλη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, θα οδηγήσει σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης κι ενώ θα έχει ωριμάσει και αναδειχτεί μέσα από τους καθημερινούς αγώνες ένα πανίσχυρο εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν...».

Ναι, σύντροφοι και συντρόφισσες, η ιστορία δεν είναι κρυμμένη στα μαύρα σύννεφα του ουρανού. Τα ίδια γεγονότα δεν μπορούν να παρουσιαστούν απαράλλακτα ή πανομοιότυπα στο πέρασμα των αιώνων δεύτερη, τρίτη, δέκατη φορά... Αυτό διδάσκει η επιστήμη και «Το φως που καίει!» όπως γράφει στο ποίημά του ο μεγάλος κομμουνιστής Κώστας Βάρναλης.

Από την ιστορία της Ελλάδας ξέρουμε ότι ο λαός μας πάλευε για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά του.

Με τη δικιά του καθοδήγηση δημιουργήθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Κάτω από τις σημαίες του ο ελληνικός λαός σύσσωμος πάλεψε το φασισμό και έγραψε την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης και αργότερα (1946 - 1949) το δοξασμένο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Παρ' όλες όμως τις θυσίες των καλύτερων γιων και θυγατέρων, ο λαός μας δεν μπόρεσε να χαρεί τη λευτεριά του.

Και πάλι άρχισαν οι διώξεις, φυλακές και πρώτα - πρώτα ενάντια στους κομμουνιστές.

Το ΚΚΕ ακόμα και στη βαριά παρανομία του, πάντα βρισκόταν πλάι - πλάι, δίπλα στους αγώνες του λαού μας. Πάλευε για να οδηγήσει τη χώρα στο δρόμο της Δημοκρατίας.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Μήπως το 1967 (Χούντα;), το ηρωικό Πολυτεχνείο της 17ης Νοέμβρη 1973.

Αυτό γίνεται και σήμερα στους καθημερινούς σκληρούς αγώνες των εργαζομένων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ, του ψεύτικου σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων της πλουτοκρατίας που ρουφούν το αίμα του εργάτη, αγρότη κλπ.

Ε, αγαπητέ, σύντροφε, πώς να ξεχαστούν όλα αυτά; Οχι, Ελληνα πατριώτη. Μην ταλαντεύεσαι! Το κόμμα σου, το δοξασμένο ΚΚΕ είναι η μεγάλη σου ελπίδα, η καρδιά χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών.

Χρειάζεται ολόκληρα βιβλία να γράψει κανείς για ν' αναλύσει τις Θέσεις και ξεχωριστά κάθε άρθρο των Θέσεων του 19ου Συνεδρίου της εποχής μας στον 21ο αιώνα.

Εζησα και εγώ σαν πολιτικός πρόσφυγας αρκετά χρόνια στη μεγάλη χώρα των Λένιν - Στάλιν. Σπούδασα σε δυο (2) πανεπιστήμια. Πέντε (5) χρόνια στην πόλη Χάρκοβο της Ουκρανίας και πέντε (5) στην Τασκένδη (Δημοσιογράφος). O μαρξισμός - λενινισμός, με οδήγησε το 1960 να γίνω μέλος του ΚΚΕ, που για μένα δεν ήταν μόνο χαρά και τιμή, αλλά και πάνω από όλα κομματική συνείδηση.

Χρειάζεται ολόκληρα βιβλία να γράψει κανείς για την τότε Σοβιετική Ενωση, αρχίζοντας ιδιαίτερα από το σύνθημα: «Ζήτω η σοσιαλιστική επανάσταση! Ολη η εξουσία στα Σοβιέτ!».

Η νίκη του Οκτώβρη αποτέλεσε τη μεγαλύτερη στροφή στην παγκόσμια ιστορία. Δημιούργησε προϋποθέσεις για το χτίσιμο του σοσιαλισμού στη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου, έκανε την αρχή της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση άναψε φωτιά ενθουσιασμού στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων, στάθηκε φάρος και ελπίδα για τους καταπιεζόμενους, για όλους τους αγωνιστές της λευτεριάς.

Τον Οκτώβρη του 1917 η Σοβιετική Ρωσία πρώτη μπήκε στο δρόμο του σοσιαλισμού. Σ' αυτό το δρόμο βάδιζαν πολλά κράτη και λαοί της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, της Κίνας, της Βόρειας Κορέας, της Κούβας. Το παγκόσμιο σοσιαλιστικό σύστημα ήταν ισχυρός παράγοντας ιστορικής εξέλιξης. Και να που οι καμπάνες (1989 - 1991) χτύπησαν στροφή στην ιστορική ζωή. Τι συμβαίνει, λοιπόν, στις χώρες που χτίζανε μια καινούργια κοινωνία; Εγώ την είδα, τη χάρηκα και την έζησα πάνω από 27 χρόνια στην Πολωνία και τη Σοβιετική Ενωση, όπου όλα -Υγεία, Παιδεία...- ήταν για τον άνθρωπο.

Νομίζω, κι αυτή είναι η πεποίθησή μου, πως σ' όλα τα μέτωπα της ανάπτυξης γίνονταν μεγάλες παραβιάσεις. Σε κάποιο βαθμό είχαν ξεκόψει από τις βάσεις σωστής δημιουργίας της σοσιαλιστικής λαϊκής παραγωγής.

Ομως ακράδαντα πιστεύω, αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον πλανήτη, γρήγορα στη ζωή θα δώσουν πειστική απάντηση. Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός θα 'ναι πιο σύγχρονος, δημοκρατικός, ανθρώπινος.

Το τρένο τρέχει γρήγορα, πρέπει να προλάβουμε παντού. Το κομματικά μας γραφεία των ΚΟΒ - ΟΒ δεν πρέπει να 'ναι μόνο μια ζεστή φωλιά, αλλά φλόγα δράσης.

Οι Ελληνες κομμουνιστές, μέλη του ηρωικού ΚΚΕ, μαχητικού τμήματος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, γαλουχημένοι με τα υψηλά κομμουνιστικά ιδανικά και τις καλύτερες παραδόσεις της πατρίδας μας, στάθηκαν και στέκονται ατρόμητοι μπροστάρηδες στους αγώνες για το δίκιο. Είναι αυτοί που «με τον ίδιο θάνατο, το θάνατο πατάνε», όπως τους τραγούδησε ο κομμουνιστής ποιητής Κώστας Γιαννόπουλος, ΕΠΟΝίτης 24 χρονών που εκτελέστηκε το 1948 στις φυλακές Αίγινας. Είναι τα ατομικά και ομαδικά παραδείγματα ηρωισμού και μεγαλείου των μελών του ΚΚΕ. Τα ηρωικά τους παραδείγματα κάνουν και τους αντιπάλους μας ακόμα να τους σέβονται.

Σήμερα, που οι κάθε είδους ανανεωτές προσπαθούν να αμφισβητούν την αναγκαιότητα ύπαρξης του Κόμματος της εργατικής τάξης, χρέος όλων μας είναι να εκλαϊκεύουμε τις ηρωικές αυτές παραδόσεις.

Σύντροφοι, η κομμουνιστική κομματικότητα απαιτεί από τον κομμουνιστή πλήρη αφομοίωση στην υπόθεση της εργατικής τάξης, ετοιμότητα για αυτοθυσία, απόλυτη πίστη στον πρωτοπόρο ρόλο της. Απαιτεί από τον κομμουνιστή παλικαριά και ψυχραιμία στο ξεπέρασμα των δυσκολιών. Ο κομμουνιστής δεν μπορεί να 'ναι μεμψίμοιρος, γκρινιάρης, άνθρωπος απαισιόδοξος που τα βλέπει παντού μαύρα και ότι «τίποτε δεν γίνεται».

Αγώνας που δεν γίνεται πάει χαμένος. Το μέλος του ΚΚΕ είναι αισιόδοξος επαναστάτης, περήφανος και στις πιο δύσκολες στιγμές μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα.

Η αισιοδοξία, βέβαια, του κομμουνιστή δεν είναι κάτι έξω από την πραγματικότητα, αλλά στηρίζεται κι αυτή στους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης. Ο κομμουνιστής ξέρει πολύ καλά ότι νίκη της εργατικής τάξης είναι ιστορική αναγκαιότητα, ότι ανεξάρτητα από προσωπική του ευχή, είναι γεμάτη ζωντάνια η υπόθεση για την οποία αγωνίζεται και θα θριαμβεύσει αργά ή γρήγορα.

Καλούς καρπούς 19 Συνέδριο του ΚΚΕ!

*Νίκος Τσάγκας
ΚΟΒ Ανω Γαλατσίου

 

 ΕΧΟΥΝ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΓΝΩΜΗ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΠΥΡΑΤΗ*

Κάθε μέρα διαβάζω το «Ριζοσπάστη» και παρακολουθώ τον προσυνεδριακό διάλογο.

Ας υπενθυμίσω ορισμένα παγκόσμια και εσωτερικά γεγονότα.

Τη φωτιά στο υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας, τη σφαγή 22.000 Πολωνών αξιωματικών, τη φιλοσοφία του Γκαίμπελς, συνέχεια ψέματα κάτι θα μείνει και αυτό θα είναι ψέμα.

Τα στρατόπεδα θανάτου που δεν σεβάστηκαν παιδιά και έγκυες γυναίκες.

Την ανατίναξη των δίδυμων πύργων της Αμερικής, που έδωσε παγκόσμιο πρόσχημα με αφορμή την παγκόσμια τρομοκρατία, επεμβαίνοντας παντού για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους.

Τη Γερμανική Επανάσταση του 1918, το ρόλο των σοσιαλδημοκρατών και τον τραγικό θάνατο της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνεχτ.

Και τώρα στα δικά μας. Ποιος πρόδωσε το πατριωτικό μέτωπο το 1936; Ο Σοφούλης. Με την επιθυμία και την καθοδήγηση των Αγγλων για τη συμμετοχή του Ζέρβα στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου και την οικονομική του ενίσχυση με τσουβάλια λίρες Αγγλίας και τις επιχειρήσεις του ενάντια στον ΕΛΑΣ, όταν ο ΕΛΑΣ πολεμούσε τους Γερμανούς.

Στο ΕΑΜ δεν ήταν μόνο οι κομμουνιστές αλλά και άλλες δυνάμεις, οι οποίες κατέληξαν στη συμφωνία του Λιβάνου και κατέταξαν τις δυνάμεις του ΕΑΜ στην κυβέρνηση του Καΐρου και στο στρατηγό Σκόμπι.

Τον εγκλεισμό των κομμουνιστών στο σύρμα και τον εξοπλισμό του Ιερού Λόχου.

Το ρόλο του Ηλία Τσιριμώκου και άλλων.

Μετά την παράδοση του οπλισμού του ΕΛΑΣ, τι ακολούθησε;

Δε λένε τίποτα για τον ηρωικό αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Δε διάβασαν για την ηρωική 9η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου, το ηρωικό τέλος του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, στη Σάμο, στη Μυτιλήνη και στην Κεφαλονιά.

Επ' ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας 8 Μάρτη για τη Γυναίκα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο τέλος της μόνης αντάρτισσας Διονυσίας Γρηγοράτου που έδωσε πολύωρη μάχη περικυκλωμένη κρατώντας την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό της.

Ερχόμαστε στην υποψηφιότητα του Νίκου Μπελογιάννη στις εκλογές για να σωθεί από το εκτελεστικό απόσπασμα και την άρνηση του Μιχάλη Κύρκου.

Το 1958 το φούντωμα της ΕΔΑ στο 25%. Ποια κόμματα συμμετείχαν και γιατί ξεφούσκωσε;

Ποιες δυνάμεις επέβαλαν τη διάλυση των παράνομων οργανώσεων του Κόμματος;

Ποιος έκανε τη διάσπαση του 1968;

Ο Λεωνίδας Κύρκος.

Ποιοι διέλυσαν το Συνασπισμό για να διαλύσουν το Κόμμα και να φύγει η μισή ΚΕ το 1989-'91;

Οι ανατροπές στη Μεγάλη Σοβιετική Ενωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Πού οδήγησε ο Μαοϊσμός το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας;

Τι απέγιναν το Ιταλικό, Γαλλικό και το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα ακολουθώντας τον Ευρωκομμουνισμό;

Λένε για τον Αλιέντε της Χιλής, που του έδωσε ο λαός με την ψήφο του την εξουσία. Τι έκανε για να περιφρουρήσει τη δική του και του λαού, νίκη; Δεν τον προετοίμασε ιδεολογικά, ταξικά και δεν τον εξόπλισε. Ο ηρωικός θάνατός του είναι αναγνωρισμένος.

Με όλα αυτά θέτω την ιστορική διαδρομή του Κόμματός μας, την πείρα του από τις συνεργασίες και τα συμπεράσματα από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών για να δούμε τι φταίει και τι πρέπει να κάνουμε.

Γι' αυτό επικροτώ τις Θέσεις του 19ου Συνεδρίου με χέρια και με πόδια. Μένει αταλάντευτο στην κοσμοθεωρία και στον προλεταριακό διεθνισμό, ανανεώνει τα όργανά του, προσαρμόζει το πρόγραμμά του με τις εξελίξεις, είναι μπροστάρης στους αγώνες και τις θυσίες.

Το Κόμμα μας με όλα τα κομμουνιστικά κόμματα που κρατούν τη γροθιά ψηλά και αγωνίζονται ενάντια στην αστική τάξη και τον καπιταλισμό, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου, της Αφρικής και της καταδίκης εργαζομένων. Τους περνούν χειροπέδες, τους δένουν πισθάγκωνα πίσω από αυτοκίνητα που τρέχουν, μέχρι να πεθάνουν.

Αυτός είναι ο αχαλίνωτος καπιταλισμός.

Μελετώντας το Κόμμα τη διαστρωμάτωση της κοινωνίας της χώρας μας έφτιαξε τα εργαλεία για κάθε στρώμα, να παλέψει για τα προβλήματά του, για την κοινωνική συμμαχία, για τη λαϊκή εξουσία και το Σοσιαλισμό.

Ο Μπρεχτ λέει ότι έρχονται με καμουφλαρισμένα και ροζιασμένα χέρια.

Αυτοί τι λένε γι' όλα αυτά;

Και με τα γραφόμενά τους πού θέλουν να οδηγήσουν το Κόμμα;

Το Κόμμα δέχεται μια βρώμικη επίθεση που θα οξυνθεί. Για μένα αυτό σημαίνει πάμε πολύ καλά και αυτό φοβούνται.

Ας ετοιμάζεται το Κόμμα γρήγορα και ακατάπαυστα για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθουν (Μπρεχτ).

Ενα στοίχο από την Γ' Διεθνή:

Θεοί άρχοντες βασιλιάδες (οπορτουνιστές και σοσιαλδημοκράτες)

με πλάνα λόγια μας μεθούν

εμείς οι δούλοι και οι ραγιάδες

μοναχοί τους θε να σωθούν.

Εμπρός η μόνη μας ελπίδα

είναι η σφιγμένη μας γροθιά.

Σύντροφοι προχωράμε.

*Παναγιώτης Σπυράτης
ΚΟΒ Ν. Ζωής - Περιστέρι


19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ - ΘΕΣΕΙΣ

Της ΑΘΗΝΑΣ ΓΕΡΑΝΙΟΥ*

Οι Θέσεις και το σχέδιο Προγράμματος αποτελούν παρακαταθήκη για το σύνολο της εργατικής τάξης. Η μελέτη και επεξεργασία τους φανερώνει τη συνέπεια της δράσης του και την προσπάθεια αντιστοίχισής της με τις πολιτικές εξελίξεις.

Το διάστημα που πέρασε ζήσαμε κρίσιμα γεγονότα και εξελίξεις και γνώμη μου είναι πως το Κόμμα αντεπεξήλθε στην αναγκαιότητα διατήρησης της ακεραιότητας που το διακρίνει. Αμέσως μετά τις δύο τελευταίες εκλογικές μάχες και σε συνθήκες οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης, με την πλειοψηφία του λαού να πλήττεται από το αστικό πολιτικό σύστημα αναμορφωμένο πλέον και που για αρκετά χρόνια του προσέφερε ορισμένες παροχές, έγινε ξεκάθαρη η ανάγκη να ισχυροποιηθούν τα δύο μέτωπα που πάντα όφειλε να ανοίγει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Το μέτωπο ενάντια στον οπορτουνισμό και το μέτωπο ενάντια στο φασισμό. Ειδικότερα, στην περιοχή φάνηκε από νωρίς, πριν ακόμη τις εκλογές, το έδαφος που αποκτούν και η επιρροή που ασκούν αυτές οι δύο δυνάμεις, στη νεολαία, σε αυτοαπασχολούμενους αλλά και σε εργαζόμενους σε μαζικούς χώρους. Σε αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις και σε άλλες ακόμη είναι που πατάει το κάλεσμα του Κόμματος για Λαϊκή Συμμαχία. Μέσα από τη συσπείρωση και οργάνωσή τους δηλαδή, να ξεσκεπαστούν και να απομονωθούν αυτές οι συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις. Οπλο και κύριο εργαλείο εδώ είναι η Λαϊκή Επιτροπή. Κι εδώ μετράμε πλούσια πείρα. Είδαμε πόσο πολύ βοήθησε το περασμένο διάστημα ο πρωτοπόρος ρόλος του Κόμματος και της ΚΝΕ για να μην περάσουν μέτρα, έστω και καθυστερώντας τα, όπως μη πληρωμή χαρατσιών, διακοπή ρεύματος σε σπίτια, απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία σε χώρους δουλειάς, τρομοκρατία από δασκάλους και διευθυντές, έχοντας μαζί μας και τη βοήθεια σωματείων και φορέων της περιοχής. Αυτός ο πυρήνας αγώνα και ανυπακοής είναι που πρέπει να 'χουμε έγνοια να μεγαλώσει. Πώς δηλαδή θα αξιοποιηθεί κάθε δυνατό μέσο και κάθε δυνατή δραστηριότητα του κινήματος (αγωνιστική, εκπαιδευτική, πολιτιστική) όσο καλύτερα, για να έρθουμε σε επαφή με ακόμη έναν μαθητή, εργάτη, άνεργο, αυτοαπασχολούμενο. Ξεκαθαρίζοντας πως είμαστε σύμμαχοι που κοινό συμφέρον μας είναι η κατάργηση των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Ζητούμενο βέβαια δεν είναι μόνο τα αριθμητικά χαρακτηριστικά της Λαϊκής Συμμαχίας, δηλαδή πόσες πολλές κοινωνικές δυνάμεις συνενώνονται και παλεύουν προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά και η ιδεολογικοπολιτική θωράκιση του κόσμου που τις απαρτίζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που εμπνέει και γι' άλλες τέτοιες ενέργειες είναι η σύσκεψη που έγινε πριν λίγο καιρό στο στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας με μαθητές, για την παραχάραξη της Ιστορίας και τον αντικομμουνισμό στα βιβλία της Ιστορίας. Σε παρόμοιες συσκέψεις και βιντεοπροβολές να προχωρήσουμε με τους άνεργους νεολαίους που έρχονται στο στέκι - το οποίο έχει καταξιωθεί στη συνείδησή τους και αναγνωρίζεται ως τόπος δράσης της Λαϊκής Επιτροπής. Για παράδειγμα, συζήτηση για τις σχέσεις παραγωγής στο σοσιαλισμό ή την ποιότητα ζωής και της κοινωνικές παροχές στη ΕΣΣΔ. Δουλειά δηλαδή και έγνοια των κομμουνιστών σε αυτή τη Λαϊκή Συμμαχία να είναι πάντα η ανάδειξη των αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος και της μόνιμης κατάργησής τους μέσα από τη ΛΕ - ΛΟ. Να αναδεικνύεται ο ρόλος του σωματείου ή ακόμα και η επιτροπή ανέργων. Κάθε νέος που γνωρίζουμε να εκπροσωπείται από ένα φορέα. Με αυτόν τον τρόπο θα γίνουν και πιο στέρεες οι σχέσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ, πιο ισχυροί οι δεσμοί μας με την εργατική τάξη με στόχο τη στρατολογία.

Κι εδώ, όπως πολύ σωστά σημειώνεται και στις θέσεις, υπάρχουν καθυστερήσεις στη δουλειά μας. Καθυστέρηση όχι μόνο στη στρατολογία αλλά και στην αφομοίωση των νέων μελών, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της οργάνωσης σε μια περίοδο που ο αγώνας και η πάλη πρέπει να αντιστοιχεί σε αυτές τις οξυμένες συνθήκες. Ως κομμουνιστική νεολαία, η απεύθυνση της ΚΝΕ, πρέπει να μην ξεφεύγει από τον κοινωνικοταξικό της στόχο. Πιο συγκεκριμένα, το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει βήματα στις επαφές της ΟΒ με μαθητές, την Οργάνωσή τους, την προπαγάνδα της οργάνωσης έξω και μέσα στα σχολεία με έντυπο υλικό ή άλλο τρόπο, αλλά ποια είναι η επαφή μας - ή πιο σωστά - οι δεσμοί μας με τους νέους άνεργους - νέους εργαζόμενους; Με την καπιταλιστική κρίση να οξύνεται όλοι μας συναναστρεφόμαστε άτομα με τις ίδιες στερήσεις και απώλειες. Πάντα να έχουμε στο μυαλό, πως η κουβέντα θα πρέπει να γίνεται ολοένα πιο βαθιά πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Να ξεφύγουμε από τη λογική - επιρροή είναι αυτός που παίρνει «Οδηγητή», κόβει κουπόνι, έρχεται σε εκδήλωση - αλλά να πηγαίνουμε κάθε φορά ένα βήμα παραπέρα με όποιον νέο μιλάμε. Να ενημερώνεται για τις πολιτικές εξελίξεις και να του δίνεται η προοπτική του σοσιαλισμού. Να του εξηγείται η ΛΕ - ΛΟ. Να γίνεται ακόμη καλύτερη αξιοποίηση του «Οδηγητή». Να οργανώνονται μαζικές συσκέψεις με αφορμή ένα άρθρο. Να μην ξεχνάμε πως σε ένα νεολαίο δε μιλά μόνο η ΚΝΕ. Και για την ακρίβεια η οργάνωση μπορεί να έχει τη μικρότερη επιρροή πάνω του, αν λάβουμε υπόψη την αντιΚΚΕ προπαγάνδα του αντιπάλου και τον τρόπο που αξιοποιεί τα ΜΜΕ, τη δράση άλλων δυνάμεων και τους χώρους όπου αυτή υπάρχει, για παράδειγμα, ΧΑ στα σχολεία. Ετσι, λοιπόν, για την ισχυροποίηση των δεσμών μας με τους νέους της εργατικής τάξης πρέπει να υπάρχει δουλειά συστηματική και επίμονη. Να κάνουμε αντιληπτή στους νέους εργαζόμενους την ανάγκη για τη συνδικαλιστική τους οργάνωση. Ετσι θα καταπολεμηθούν και λογικές συμφιλίωσης με το αφεντικό, αλλά και θα εμπνεύσει το νέο να σταθεί και να νιώσει πως έχει στήριξη απέναντι στην απαξίωση και την τρομοκρατία που δέχεται από το αφεντικό.

Ζήτημα, όπως μπαίνει και στη θέση 42, είναι η καλή συνεργασία ΟΒ - ΚΟΒ. Φάνηκε από τις εκλογικές μάχες του '12 ότι εδώ ΟΒ και ΚΟΒ έχει κάνει βήματα σε αυτό και είναι θετικό. Στο σχεδιασμό μας όμως να κοιτάμε όχι μόνο πώς θα μοιράσουμε τους χώρους ευθύνης μεταξύ μας, αλλά τι συμπεράσματα θα βγάλει και η Νεολαία του Κόμματος από αυτούς τους χώρους και πώς θα φέρουμε τις νέες ηλικίες σε επαφή με το Κόμμα. `Η πώς μπορούμε καλύτερα να αξιοποιήσουμε τη δράση του σε χώρους της περιοχής για να έρθει νέος κόσμος σε επαφή με την ΚΝΕ, όπως για παράδειγμα στον κλάδο του επισιτισμού, όπου οι λογικές συμβιβασμού με την ανασφάλιστη εργασία και το εξευτελιστικό μεροκάματο έχουν εξαλείψει κάθε πρόθεση για διεκδίκηση. 

*Αθηνά Γερανίου
ΚΟΒ Ανω Πατησίων

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΟΝΔΡΟΝΑΣΙΟΥ*

Το 19ο Συνέδριο του Κόμματος πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια γενικευμένης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ο καπιταλισμός ό,τι ήταν να παραχωρήσει το παραχώρησε. Τώρα, προκειμένου το κεφάλαιο να συνεχίσει να κερδοφορεί επιτίθεται γενικευμένα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Παρ' όλα αυτά, δεν έχουν οδηγήσει σε επαναστατική άνοδο του εργατικού κινήματος, ριζοσπαστικοποίησης λαϊκών τμημάτων των μεσαίων στρωμάτων. Αντίθετα, κυριαρχεί η μικροαστική ανυπομονησία, η απατηλή ελπίδα για φιλολαϊκή πολιτική διέξοδο από μια αριστερή κυβέρνηση μέσω του κοινοβουλίου.

Αραγε, μια αριστερή κυβέρνηση μέσω κοινοβουλίου μπορεί να λύσει τα προβλήματα στην οικονομία, όταν η ιδιοκτησία βρίσκεται στα χέρια των μονοπωλίων και η Ελλάδα ανήκει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Το Κόμμα παλεύει στις σημερινές συνθήκες, όμως θέτει ανοιχτά την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος με κοινωνική λαϊκή εξέγερση. Αλλα κόμματα υπόσχονται αλλαγή κυβέρνησης, όμως οι θεσμοί, η οικονομία μένουν ίδια.

Η εργατική τάξη είναι η μόνη που έχει συμφέρον από την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή ανατροπή του, γιατί δεν πρόκειται να αυτοκαταργηθεί το σύστημα αυτό δίχως κοινωνική επανάσταση.

Ο δρόμος που προτείνει το Κόμμα είναι δύσκολος, πολύ δύσκολος, όμως υπάρχει κάποιος άλλος ευκολότερος; Ο άλλος δρόμος είναι του συμβιβασμού, της υποταγής, του οπορτουνισμού, που επιδιώκουν συμμετοχή σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Το δρόμο αυτό διάλεξαν αρκετά κομμουνιστικά κόμματα και εξαφανίστηκαν ή είναι μόνο κατ' όνομα κομμουνιστικά.

Η αντοχή ενός κομμουνιστικού κόμματος κρίνεται από την προσήλωσή του στον ταξικό αγώνα, από την ικανότητά του να μην παραδοθεί, να μην υπηρετήσει τον ταξικό αντίπαλο, να μη χάσει το χαρακτήρα του ως μαχητική - οργανωμένη ιδεολογική - πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Αλλωστε, γι' αυτό επιτίθενται στο Κόμμα «φίλοι» και εχθροί. Στόχος τους είναι η απομόνωση, η περιθωριοποίηση του ΚΚΕ μέχρι και η μετατροπή του σε εξωκοινοβουλευτική δύναμη.

Μέσα σ' αυτές, λοιπόν, τις συνθήκες αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, γενικευμένης επίθεσης στην εργατική τάξη, τους κινδύνους γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην ευρύτερη περιοχή, με άμεση εμπλοκή της Ελλάδας, να είναι ορατοί, το Κόμμα προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτά που γίνονται όσο και αυτά που θα ακολουθήσουν.

Η συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, μισοπρολετάριων, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών στον αγώνα κατά των μονοπωλίων, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κατά της ενσωμάτωσης της χώρας σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Η Λαϊκή Συμμαχία πρέπει να οργανώνει, να κινητοποιεί το λαό. Θα εξελίσσεται και θα αναπτύσσεται ανάλογα με τις εξελίξεις - είναι το πρόπλασμα που θα εξελιχθεί σε εργατικό επαναστατικό μέτωπο σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, όπου τότε θα πρέπει να λυθεί το ζήτημα της εξουσίας, της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, του κεφαλαίου.

Εδώ κρίνεται και ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος που στα καθήκοντά του είναι η πρόβλεψη της εξέλιξης του συσχετισμού δυνάμεων με στόχο το εργατικό κίνημα και κατά συνέπεια η Λαϊκή Συμμαχία να μη χάσουν το στόχο, της εξουσίας, να μην εγκλωβιστούν σε κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού.

Βασικό καθήκον όλων των κομματικών μελών είναι πώς θα βοηθήσουμε, πώς θα δουλέψουμε ώστε να συσπειρώσουμε δυνάμεις σε ένα μέτωπο με σαφείς αντικαπιταλιστικούς - αντιμονοπωλιακούς στόχους, ώστε με την πρωτοπόρα δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ να διαμορφωθεί το επαναστατικό εργατικό λαϊκό μέτωπο σε επαναστατικές συνθήκες.

Συμφωνώ απόλυτα με τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο που είναι αποτέλεσμα μελέτης της Ιστορίας του Κόμματος στην Ελλάδα, στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και της πείρας του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

 

Κατερίνα Χονδρονάσιου
ΚΟΒ "Ριζοσπάστη"


ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΔΗΓΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΥΑΝΟΥΡΑ*

Σύντροφοι,

Το Κόμμα μας στα 94 χρόνια του αντικρίζει το 19ο Συνέδριό του με επαναστατική αισιοδοξία και σιγουριά ότι η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Αρχικά, θέλω να αναφέρω ότι θεωρώ ότι το Κόμμα μας κάνει σε αυτό το Συνέδριο ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εκλαΐκευση της πολιτικής μας πρότασης και στην καλύτερη κατανόησή της, κυρίως από εμάς και κατ' επέκταση από το λαό.

Είναι Θέσεις που αποτελούν άξια παιδιά ενός επαναστατικού εργατικού Κόμματος Νέου Τύπου και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη αγώνων και να βοηθήσουν στη δουλειά μας από εδώ και μπρος. Η ανάλυση της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης από το Κόμμα είναι στοιχείο που όλοι πρέπει να εκμεταλλευτούμε στις καθημερινές μας κουβέντες. Αναδεικνύει πραγματικά τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού και το γεγονός ότι έχει σαπίσει. Φέρνει στο προσκήνιο τη νομοτέλεια που αποτελεί και το σύνθημα του Συνεδρίου μας. « Ο Σοσιαλισμός αναγκαίος και επίκαιρος».

  • Για τη Λαϊκή Συμμαχία

Ο χαρακτήρας περί πολιτικοποίησης της Λαϊκής Συμμαχίας, που μπαίνει από τις Θέσεις, είναι σωστός, αλλά πρέπει να προσεχθεί να μη θεωρήσουμε το Κόμμα και τη Λαϊκή Συμμαχία ένα πράγμα. Οτι είναι δηλαδή το ίδιο. Η δράση μας για την οικοδόμηση της Λαϊκής Συμμαχίας πρέπει να χαρακτηρίζεται από υπομονή, επιμονή, γνώση της πολιτικής του Κόμματος και γερό στομάχι. Είναι γεγονός ότι πρέπει να δουλέψουμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες επίθεσης και προσπάθειας συντηρητικοποίησης του κόσμου, καθώς και έντασης του αντικομμουνισμού. Γι 'αυτό και χρειάζεται καθαρό μυαλό και πίστη στη στρατηγική του Κόμματος.

Σημαντικές είναι και οι διευκρινίσεις και εξηγήσεις που υπάρχουν στις Θέσεις, σε σχέση με την αλληλεξάρτηση του τριπτύχου που βάζουμε μπροστά σαν σύνθημα (Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων - Αποδέσμευση από τη ΕΕ - Διαγραφή του χρέους), καθώς και αυτές σε σχέση με τους οπορτουνιστές και πώς τους αντιμετωπίζει η Λαϊκή Συμμαχία.

Να δούμε πώς θα καταφέρουμε καλύτερα να εξειδικεύσουμε τις Θέσεις και να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες που προκύπτουν.

  • Σε σχέση με την ΚΝΕ

Συμφωνώ με το πώς μπαίνει από τις Θέσεις ότι πρέπει να υπάρχει καλύτερη συνεννόηση της ΚΟΒ με την ΟΒ στο χώρο δράσης και νομίζω ότι αυτό είναι και από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στους χώρους που είμαστε χρεωμένοι.

Η εμπειρία δείχνει ότι αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, οι οποίες ίσως και να μπορούσαν να λυθούν, θα είχαμε σίγουρα καλύτερα αποτελέσματα, αν υπήρχε πιο αγαστή συνεννόηση Κόμματος - ΚΝΕ. Η βοήθεια περαιτέρω και η παρέμβαση του Κόμματος θα μπορούσε να βοηθήσει στο να ξεπεραστούν φόβοι που εμφανίζονται μέσα στο χώρο δράσης, στην καλύτερη αντιμετώπιση αντίπαλων ιδεολογημάτων, καθώς και στην πιο αποτελεσματική οργάνωση της δράσης της ΚΝΕ μέσα στο χώρο.

Η σχέση ΚΟΒ - ΟΒ μέχρι τώρα ήταν πιο πολύ σχέση ειδοποιήσεων παρά ουσιαστικής συνεργασίας για να βγει η δράση μας στο χώρο και αυτό πρέπει να σταματήσει. Σε αυτό θα βοηθήσει η συστηματική παρέμβαση του Κόμματος στο χώρο.

Σε συνέχεια όλων των παραπάνω και για την επίτευξή τους, θεωρώ την παρουσία του Κόμματος στους χώρους δράσης της ΚΝΕ επιτακτική και απαραίτητη.

Το Κόμμα πρέπει να δει καλύτερα και το ιδεολογικοπολιτικό ατσάλωμα της ΚΝΕ, όπου αν και έχουν γίνει βήματα μπροστά είναι ακόμα αδύναμα. Εκ των πραγμάτων η νεολαία συναντάει, ιδιαίτερα στα Πανεπιστήμια αλλά και στους χώρους των σχολείων και της μαθητείας ένα σωρό από ιδεολογήματα που ποικίλλουν σε ποσότητα, ανάλογα και με το χώρο δράσης. Πρέπει, λοιπόν, να έχουμε καλά αντανακλαστικά, να μη μένουμε πίσω στις εξελίξεις, να απαντάμε στην οργάνωση τέτοια ζητήματα, να πέφτει το Κόμμα από πάνω.

Ιδιαίτερη βοήθεια αποτελούν τα ιδεολογικά μαθήματα, τα οποία όμως πρέπει να επεκταθούν και να αφορούν όλους τους συντρόφους.

Μεγάλη αδυναμία του Κόμματος και κατ' επέκταση της ΚΝΕ είναι και η αφομοίωση των νέων μελών, το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα και τη διαρροή που παρατηρούμε. Εκτός λοιπόν από τη δουλειά στη στρατολογία, κάτι το οποίο μπαίνει και από τις Θέσεις, καλύτερα πρέπει να δούμε πώς θα μαθαίνουμε στους νέους συντρόφους τη ζωή του νέου κομμουνιστή, πώς θα τους διαπαιδαγωγούμε με επαναστατικά χαρακτηριστικά. Ετσι κατορθώθηκε η συνέχεια του Κόμματος μέχρι τώρα έτσι πρέπει και να συνεχίσουμε από εδώ και μπρος. Φυσικά θα πρέπει να δούμε και δουλειά του Κόμματος πάνω στην ΚΝΕ σε σχέση με τη στρατολογία και τους δεσμούς που αποκτάμε με έναν κόσμο, στο δρόμο των βιογραφικών.

  • Τώρα, σε σχέση με το σχέδιο Προγράμματος του Κόμματος

Θεωρώ σωστό το γεγονός ότι βάζουμε τη βασική μας θέση σε σχέση με το Σοσιαλισμό, το πώς θέλουμε να είναι, απλά, μεστά και συγκεκριμένα, χωρίς γενικολογίες και αφηρημένες έννοιες. Να δούμε καλύτερα πως αυτό το Πρόγραμμα θα το κάνουμε κτήμα της εργατικής τάξης, του λαού, να γίνει υπόθεσή του. Κάτι στο οποίο είμαστε πίσω.

Να σπάσουμε ακόμα ιδεολογήματα τα οποία εμφανίζονται και μέσα στο Κόμμα και έχουν να κάνουν με κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Σύντροφοι, δεν νοείται να υπάρχει σύντροφος που να μην έχει πίστη στην επαναστατική βίαιη ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος από την πρωτοπόρα εργατική τάξη και τους συμμάχους της και να θεωρεί ότι ο Σοσιαλισμός μπορεί να επιτευχθεί με ειρηνική ομαλή κοινοβουλευτική μετάβαση. Εχουμε πάρει χρόνια διαζύγιο από αυτές τις λαθεμένες απόψεις και δεν έχουν καμία σχέση ούτε με το Μαρξισμό - Λενινισμό ούτε με την πραγματικότητα. Οι Θέσεις κάνουν ισχυρά βήματα στο ξεπέρασμα τέτοιων αυταπατών.

Τέλος, θα ήθελα να θίξω το εξής ζήτημα: Παρατηρούνται παραδείγματα οργανωτικού φιλελευθερισμού και χαλαρότητας. Πρέπει το Κόμμα να πάρει άμεσα μέτρα για αυτήν την κατάσταση. Είμαστε επαναστατικό Κόμμα, δεν νοείται να χαλαρώνουμε κατά αυτόν τον τρόπο. Δεν είμαστε ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΑΝΤΑΡΣΥΑ να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Εχουμε Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό. Η παράβαση κατά τέτοιον τρόπο του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού πρέπει να επιφέρει ποινές από το Κόμμα και να μην περνάει στο ντούκου.

Κλείνοντας δηλώνω ότι συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ, το Σχέδιο Προγράμματος, καθώς και το Σχέδιο Καταστατικού του Κόμματος.

Καλή επιτυχία στο 19οΣυνέδριο του τιμημένου Κόμματος μας!

Είθε να συμβάλει στο ατσάλωμά μας, να ανοίξει καλύτερα το δρόμο για τη διάδοση της Στρατηγικής μας. Για την υιοθέτηση, από όλο και μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, της αντίληψής μας για το Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό, μέχρι την τελική νίκη!

Είναι σε αυτήν την κατεύθυνση και μπορεί να το πετύχει!

« ... Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε

σου 'ναι γραφτός ο δρόμος

της συντριβής...

...και να το ξέρεις

θα βγούμε νικητές

κι ας είναι βαριές μας

οι θυσίες...»

Ναζίμ Χικμέτ, «Στους δεκαπέντε συντρόφους».

Σπύρος Κυανούρας
ΚΟΒ Ιονίου Πανεπιστημίου, Μέλος του ΝΣ Κέρκυρας της ΚΝΕ

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ

Της ΒΙΒΙΑΝ ΞΥΝΟΥ*

Με τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο, το Κόμμα μας παραδίδει στα χέρια της εργατικής τάξης το πιο σύγχρονο όπλο για τις μάχες που έρχονται. Ο απολογισμός της δράσης του Κόμματος, τα νέα καθήκοντα, το νέο σχέδιο Προγράμματος και το Καταστατικό παρουσιάζονται με ενιαίο τρόπο και μας βοηθούν ακόμη περισσότερο να αντιληφθούμε τη συνέχεια που έχει και πρέπει να έχει η δουλειά μας. Η αλήθεια είναι, όπως και οι θέσεις ορθά αναφέρουν, πως δεν υπήρξε αντιστοίχιση της δράσης του Κόμματος με τις αντικειμενικές συνθήκες, αυτό σε συνδυασμό με τα εκλογικά αποτελέσματα, προξένησε μια μεγάλη απογοήτευση σε οπαδούς και φίλους του Κόμματος. Προσωπικά συνάντησα σε μεγάλο βαθμό την απογοήτευση αυτή στον κύκλο μου και χρειάστηκε πολύ βαθιά συζήτηση για να γίνει κατανοητός ο ρόλος τόσο του υποκειμενικού παράγοντα αλλά και των αντικειμενικών συνθηκών. Οπως και να 'χει η δουλειά και η συμβολή του Κόμματος σε τόσο δύσκολες συνθήκες αποτελεί παρακαταθήκη για την εργατική τάξη.

Οπως βέβαια μπαίνει κι από τις Θέσεις, έχουμε ευθύνη, με τα δικά μας κριτήρια, στο να εντοπίσουμε τις αδυναμίες που είχαμε το προηγούμενο διάστημα. Πρώτα και κύρια, δε συγκεντρώσαμε τις δυνάμεις μας στο βαθμό που έπρεπε στην εργατική τάξη και βασικά στους χώρους δουλειάς. Επίσης, η δουλειά μας με τις μάζες δεν είχε τη σταθερότητα που θα έπρεπε. Αυτό νομίζω επιβεβαιώνεται και από την πείρα τη δική μου και της Οργάνωσής μου. Οπου δείξαμε σταθερότητα, υπομονή και επιμονή στη δουλειά μας έγιναν πλούσιες συζητήσεις, υπήρξαν αποτελέσματα, τα οποία φάνηκαν και στη συμμετοχή εργαζομένων σε απεργίες, στην αταλάντευτη στάση τους στο πλευρό του Κόμματος, στη στήριξή του στις εκλογές, στη συνείδησή τους συνολικότερα.

Κρίσιμο ζήτημα, αυτό της κοινωνικής συμμαχίας, το οποίο και δεν έγινε κατανοητό. Δεν έγιναν αρκετές προσπάθειες για να καταλάβει ο κόσμος ότι ο κλάδος είναι ουσιαστικά συνώνυμο της ενότητας της εργατικής τάξης. Προσωπικά κατάλαβα την ουσία του με την εγγραφή μου στο «Βύρωνα», σωματείο εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση, και συνειδητοποιώντας ότι και ο καθηγητής που δουλεύει, π.χ. στην ιδιωτική εκπαίδευση και ο οδηγός που μεταφέρει τους μαθητές με το σχολικό, τον ίδιο εργοδότη έχουν και έχουν συμφέρον από το να αγωνιστούν μαζί στο ίδιο, κλαδικό σωματείο, και όχι να κατακερματίζονται δεξιά και αριστερά ή να μην οργανώνονται καν σε σωματείο, κάτι το οποίο ισχύει για το μεγαλύτερο ποσοστό της εργατικής τάξης. Σωστά αναφέρεται ο εφησυχασμός που μας διακατέχει ότι έχουμε καλή στρατηγική, η μηχανιστική γενίκευση την οποία χρησιμοποιούμε όταν κι εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει βασικά ζητήματα έτσι ώστε να τα εκλαϊκεύουμε και στον περίγυρό μας. Αυτό, βέβαια, έχει να κάνει και με την ιδεολογικοπολιτική μας θωράκιση, το καθημερινό διάβασμα του «Ριζοσπάστη», που είναι κύριο όπλο στη δουλειά μας.

Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική η κατεύθυνση που δίνεται για τη δουλειά μας στη νεολαία. Πιο συγκεκριμένα στους χώρους εκπαίδευσης και κατάρτισης, όπου έχουμε δει να στήνονται μαθητοδικεία, για μαθητές που διεκδικούν σύγχρονες σχολικές δομές, αλλά και αξιοπρεπή ζωή για εκείνους και τους γονείς τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, στην περιοχή μου, έχει βοηθήσει το Στέκι Εργαζομένων και Νεολαίας.

Καθήκον μας να γίνει γνωστό στους νέους, να αποτελέσει το χώρο όπου οι νέοι θα μορφώνονται, θα ψυχαγωγούνται, θα συζητάνε, θα προβληματίζονται, θα αποκτούν ταξική συνείδηση και αγωνιστική διάθεση για μια κοινωνία με επίκεντρο τις ανάγκες τους κι όχι το κέρδος. Η αρχή έχει γίνει. Μέσα από τα μαθήματα χορού, ήρθαμε σε επαφή με πολλούς μαθητές και νέους, κάναμε αρκετές συζητήσεις, εκδηλώσεις πάνω σε ζητήματα που μας προβληματίζουν (ναρκωτικά, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων κλπ) και συνεχίζουμε... Μέσα από τη λειτουργία των μαθημάτων σε μαθητές Λυκείου, που πραγματοποιούνται στο Στέκι με τη βοήθεια του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών και της Λαϊκής Επιτροπής, μια προσπάθεια κόντρα στις επιδιώξεις του κεφαλαίου να αφήσει τα παιδιά μας αμόρφωτα, απαίδευτα, άοπλα απέναντι στη μοιρολατρία και τις λογικές «του τίποτα δεν αλλάζει». Τα μαθήματα δε γίνονται για να «βολευτούν» οι μαθητές, αλλά για να συνειδητοποιήσουν την αξία της μόρφωσης και να διεκδικήσουν ένα σύγχρονο σχολείο.

Γενικότερα θεωρώ ότι οι πολύμορφες δραστηριότητες στο Στέκι έφεραν σε επαφή τον εργατόκοσμο της γειτονιάς με τη Λαϊκή Επιτροπή, συσπειρώνοντάς τον στην επιτροπή ανέργων, στα ταξικά σωματεία, στους φορείς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό μιας και οι Λαϊκές Επιτροπές στη γειτονιά αποτελούν ουσιαστικά φύτρα της Λαϊκής Συμμαχίας και γι' αυτό πρέπει να αποκτήσουν καθαρό χαρακτήρα συγκρότησης ως δύναμη με προσανατολισμό αντίστασης και σύγκρουσης απέναντι στην αστική εξουσία.

Το σχέδιο Προγράμματος του Κόμματός μας, μας βοήθησε να κατανοήσουμε ακόμη περισσότερο ότι στάδια δεν υπάρχουν ούτε και στο κίνημα. Επίσης, δόθηκε έμφαση στην καπιταλιστική κρίση σε συνδυασμό με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, κάτι το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό και για τη δική μας θωράκιση εφόσον ο πόλεμος είναι πλέον πιο επίκαιρος από ποτέ και είναι όπλο που ο αστικός αντίπαλος θα χρησιμοποιήσει σύντομα. Ακόμα οι ιδιαίτερες πλευρές των Θέσεων γι' αυτό το ζήτημα έχουν βοηθήσει και σε συζητήσεις με τον κόσμο, ο οποίος έχει την αγωνία και την ανησυχία να μάθει. Το ίδιο ισχύει και για την έννοια της Λαϊκής Συμμαχίας σε αντιδιαστολή με αυτήν του Μετώπου, η οποία προσδιορίζει καλύτερα τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τους μισοπρολετάριους, αυτοαπασχολούμενους κλπ.

Γενικότερα στο σχέδιο Προγράμματος και στο Καταστατικό αποτυπώνεται η ωρίμανση του Κόμματος, η οποία φαίνεται έτσι κι αλλιώς από το βάθος των επεξεργασιών του τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα το Β' τόμο Δοκιμίου της Ιστορίας του Κόμματος. Το Κόμμα με τη στάση του μέσα στην καπιταλιστική κρίση αποδεικνύει στην πράξη τι σημαίνει να μαθαίνεις από την πείρα του παρελθόντος, να έχεις βγάλει ουσιαστικά, βαθιά συμπεράσματα. Κι όλα αυτά την ώρα που διεθνώς υπάρχει συνεχής υποχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος. Αυτή η στάση αποτελεί παρακαταθήκη για τη συνέχεια. Και παρότι σίγουρα μπροστά μας θα ζήσουμε πολύ πιο δύσκολες και σύνθετες συνθήκες από αυτές που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα, αυτό που μπορούμε και οφείλουμε όλοι να κάνουμε, είναι να προετοιμαζόμαστε όσο το δυνατόν καλύτερα. Να εξοπλιζόμαστε ιδεολογικοπολιτικά, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να συνδεόμαστε ως Κόμμα και ο καθένας ξεχωριστά με τις μάζες εργαζομένων.

Γιατί το μέλλον μας ανήκει!

Βίβιαν Ξυνού
Μέλος της ΟΒ Πατησίων της ΚΝΕ

 

ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Του ΜΑΝΩΛΗ ΝΑΝΟΥ*

Ενόψει του 19ου Συνεδρίου του Κόμματός μας μεγάλο μέρος της συζήτησης έχει επικεντρωθεί στη Λαϊκή Συμμαχία, γεγονός που είναι και σε ένα βαθμό λογικό καθώς, όπως έχουν γράψει και άλλοι σύντροφοι, στην πολιτική συμμαχιών κάθε κομμουνιστικού κόμματος αντανακλάται και η στρατηγική του. Το Κόμμα μας έχει εδώ και χρόνια ξεκαθαρίσει ότι στρατηγική του είναι, για να το πούμε απλά, να φύγουν απ' τη μέση μια χούφτα παράσιτα, οι καπιταλιστές, και κουμάντο πλέον να κάνει αυτός που παράγει τον πλούτο, η εργατική τάξη. Αυτό δηλαδή που λέμε σοσιαλιστική επανάσταση.

Οι Θέσεις της ΚΕ για τη Λαϊκή Συμμαχία πραγματεύονται ποιες είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που αντικειμενικά έχουν συμφέρον από την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών και άρα έχουν αντικειμενικά συμφέρον να συμμαχήσουν με την εργατική τάξη γι' αυτό το σκοπό. Φυσικά, αυτά δεν τα λέμε πρώτη φορά τώρα, αλλά τι πιο φυσιολογικό από το να ωριμάζουμε συνολικά σαν Κόμμα και να μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα ακόμα πιο καθαρά καθώς δουλεύουμε με τη στρατηγική μας στο λαό.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν γιατί διάφοροι έχουν συγκεντρώσει πυρά γύρω από το ζήτημα της Λαϊκής Συμμαχίας. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να τυφλώσουν το λαό στο ποια είναι η λύση: Σοσιαλιστική επανάσταση ή μεταρρύθμιση του καπιταλισμού με τους καπιταλιστές ακλόνητους στις θέσεις τους.

Εγώ θέλω να αναφερθώ σε μερικά απτά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται, από μερικούς καλοπροαίρετα, από άλλους σίγουρα όχι.

Λένε, για παράδειγμα, ότι «αφού θέλουμε να συμμαχήσουμε με τους αυτοαπασχολούμενους ή τους αγρότες, θα πρέπει οπωσδήποτε να συμμαχήσουμε και με τους πολιτικούς τους εκφραστές, οι οποίοι θα είναι εκ των πραγμάτων οπορτουνιστικά κόμματα», τα οποία συχνά τα ταυτίζουν με τους υπάρχοντες οπορτουνιστικούς σχηματισμούς. Μάλιστα, όπως λένε, αυτό καθορίζεται από τη λενινιστική αρχή περί συμμαχιών παραθέτοντας και αποσπάσματα.

Ενα πρώτο ζήτημα είναι ότι ο καθένας, εφόσον το επιθυμεί, μπορεί να πάρει σκόρπιες φράσεις από δω και από κει μέσα από τα Απαντα του Λένιν, ξεχωρίζοντάς τες από το ιστορικό και πολιτικό υπόβαθρο που διατυπώθηκαν κάθε φορά και να φτιάξει δικιά του θεωρία που να τεκμηριώνει ό,τι θέλει. Παλιό το κόλπο.

Ας πάμε όμως στην ουσία. Με αυτή τη θέση η συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον να παλέψουν για την εξουσία εκφυλίζεται κατευθείαν σε συνεργασία πολιτικών κομμάτων, ακόμα και αν αυτό δεν το παραδέχονται. Γιατί αλλιώς δε θα γινόταν τόση φασαρία, άλλωστε οι θέσεις το ξεκαθαρίζουν: Οποιαδήποτε πολιτική δύναμη προκύψει και θα εκφράζει τα σύμμαχα με την εργατική τάξη στρώματα, η οποία συμφωνεί στον έναν ή στον άλλο βαθμό με το σοσιαλισμό, μπορεί ελεύθερα να στηρίξει τη Λαϊκή Συμμαχία με τη δράση των μελών της στα όργανα και τις δομές της Λαϊκής Συμμαχίας, όπως ακριβώς κάνει και το ΚΚΕ. Τι παραπάνω δηλαδή χρειάζεται;

Αυτή η θέση κρύβει πόθους, ή και αυταπάτες, για κυβερνητική λύση μέσα στον καπιταλισμό. Εκτός όμως από αυτό, ενέχει και κάποιες αντιφάσεις τις οποίες θα πρέπει να σκεφτούν όσοι καλοπροαίρετα την υποστηρίζουν.

Πρώτον, από πού προκύπτει ότι οι υπάρχοντες οπορτουνιστικοί σχηματισμοί (ΑΝΤΑΡΣΥΑ π.χ.) και άλλοι που θα προκύψουν είναι πολιτικοί εκφραστές, για παράδειγμα, των αγροτών ή των πιο φτωχών αυτοαπασχολούμενων; Επιπλέον, πώς μπορούμε να μιλάμε για οποιαδήποτε πολιτική συνεργασία με τις συγκεκριμένες ομάδες, τη στιγμή που αυτές προέκυψαν όχι από διαφωνία απλά με το ΚΚΕ, αλλά στη βάση διάλυσης του ΚΚΕ πρωταγωνιστώντας στις πιο βρώμικες επιθέσεις εναντίον του;

Δεύτερον, αν δεν προκύψουν πολιτικές δυνάμεις που να εκφράζουν τους φτωχομεσαίους αγρότες, ή τους αυτοαπασχολούμενους κ.ο.κ. η Λαϊκή Συμμαχία πάει περίπατο; Πρέπει δηλαδή το ΚΚΕ να περιμένει πότε θα φτιαχτούν τέτοιοι σχηματισμοί ή κόμματα, για να πάει έπειτα να συμμαχήσει μαζί τους προκειμένου να «πάρει σάρκα και οστά» η Λαϊκή Συμμαχία;

Τρίτον, η εργατική τάξη αυτή τη στιγμή σίγουρα δεν εκφράζεται στο σύνολό της ιδεολογικά και πολιτικά από το ΚΚΕ. Μεγάλο κομμάτι της εκφράζεται από τη ΝΔ, από το ΠΑΣΟΚ και άλλα αστικά κόμματα, ένα κομμάτι και από τη φασιστική Χρυσή Αυγή. Σύμφωνα λοιπόν με τον συλλογισμό τους μπορεί να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι πρέπει να συμμαχήσει το Κόμμα και με αυτά τα κόμματα προκειμένου να τραβήξει την εργατική τάξη. Ακούγεται τραβηγμένο αλλά εκεί καταλήγεις όταν δεν αντιμετωπίζεις τον μαρξισμό - λενινισμό σα ζωντανή επιστήμη αλλά σαν σκόρπια γράμματα πάνω σε χαρτί, ή πιο απλά αν δεν θες επανάσταση.

Η Λαϊκή Συμμαχία λοιπόν είναι η συμμαχία εκείνη των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον από το να παραμερίσουν τις όποιες διαφορές έχουν και να αναμετρηθούν με την αστική τάξη και τους δικούς της συμμάχους, μέχρι την κατάληψη της εξουσίας. Αυτή η συμμαχία έχει αντικειμενικό χαρακτήρα γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις που την αποτελούν, λόγω της θέσης τους στην παραγωγή έχουν μόνο να χάσουν από την εξουσία των μονοπωλίων, τον καπιταλισμό. Δεν καθορίζεται λοιπόν βουλησιαρχικά από το ΚΚΕ το ποιες δυνάμεις την αποτελούν. Ο καθοδηγητικός, πρωτοπόρος και καθοριστικός ρόλος της εργατικής τάξης μέσα στη συμμαχία είναι επίσης κάτι το αντικειμενικό, και γι' αυτό το λόγο η εξέλιξη της ταξικής πάλης θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα της οργανωμένης πρωτοπορίας της εργατικής τάξης που είναι το ΚΚΕ. Από κει και πέρα αν υπάρξουν πολιτικοί σχηματισμοί που θα θελήσουν να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση, η συμβολή τους θα κριθεί στην έμπρακτη στήριξη της κοινωνικής συμμαχίας και όχι στην πολιτική συνεργασία με το ΚΚΕ, που αν το σκεφτεί κανείς καλύτερα δε θα μπορεί παρά εκλογική να είναι.

Πρόκειται για ζητήματα που δεν είναι απλά στην κατανόησή τους, χρειάζεται επίπονη και σωστή μελέτη και των κλασικών και της πείρας του κομμουνιστικού κινήματος τόσο παγκόσμια όσο και στη χώρα μας. Πρέπει να έχουμε και υπομονή καθώς οι παραστάσεις του μεγαλύτερου κομματιού του λαού και της νεολαίας, έχουν σαν αποτέλεσμα όποτε μιλάμε για συμμαχία αυτή de facto να ταυτίζεται με τις από τα πάνω συμφωνίες κομμάτων σε κάποια επιμέρους ζητήματα ή και σε κυβερνητικό επίπεδο.

Πρέπει πάνω απ' όλα να αποκτήσουμε εμείς οι κομμουνιστές ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα ώστε να υπερνικήσουμε τις όποιες αντικειμενικές δυσκολίες και μέσα από την καθημερινή μας δράση να δυναμώνει συνεχώς η κοινωνική συμμαχία με προτεραιότητα τους χώρους δουλειάς. Σίγουρα μέσα από την κουβέντα και τις αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου θα βγούμε πιο δυνατοί σε αυτή την κατεύθυνση.

*Μανώλης Νάνος
ΟΒ ΜΜ ΕΜΠ

 

Η ΚΝΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Της ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑΣ ΜΑΛΛΙΑ - ΣΤΟΛΙΔΟΥ*

Συμφωνώ με το κείμενο των Θέσεων για το 19ο Συνέδριο του Κόμματός μας. Το διάστημα από το 18ο έως και σήμερα μας έφερε μπροστά σε πρωτόγνωρες εξελίξεις, μάχες και σύνθετα ιδεολογήματα στα πλαίσια της βαθιάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Τόσο το σημερινό κείμενο όσο και η απόφαση του 18ου για το Σοσιαλισμό που γνωρίσαμε αλλά και αποφάσεις που αφορούν τη δράση μας στο κίνημα και την κομματική οικοδόμηση, οι δύο τόμοι του δοκιμίου αποτελούν εργαλεία στα χέρια μας, τρανή απόδειξη πως η επεξεργασία των θέσεων και της στρατηγικής μας είναι συνεχής και στοχευμένη. Στοίχημα το επόμενο διάστημα είναι η ουσιαστική αφομοίωσή τους από τις δυνάμεις μας, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολη διαδικασία αλλά απαιτεί προσήλωση στους στόχους που βάζουμε, να αναπτύξουμε κριτήριο και ικανότητα ώστε η σωστή στρατηγική που χαράζει το Κόμμα μας να γίνει κτήμα όλων μας, να πατήσει στη δράση μας και το κυριότερο να εκφραστεί σε αυξημένους ρυθμούς στρατολογίας, στην οικοδόμηση, στην αναζωογόνηση του λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος. Παρά τις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλλουν οι δυνάμεις μας εκτιμάμε και συμφωνώ ότι είμαστε πίσω από τις απαιτήσεις και τα σύγχρονα καθήκοντα. Είναι ιστορικό καθήκον για τα σημερινά μέλη και στελέχη της ΚΝΕ που θα αποτελέσουν το νέο αίμα του Κόμματος να μάθουμε να συγκρινόμαστε όχι με το χτες αλλά με τις απαιτήσεις και ανάγκες του σήμερα, να απαλλαγούμε μια και καλή από δουλειά και συνήθειες παλαιότερων καιρών, από κάθε αναβλητικότητα ή ανυπομονησία.

Το επόμενο διάστημα το εργατικό κίνημα πρέπει να είναι έτοιμο να μπορέσει να αξιοποιήσει την προοπτική ανόδου της ταξικής πάλης ή και το ενδεχόμενο πισωγυρίσματος. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται γερή Λαϊκή Συμμαχία με τα χαρακτηριστικά που περιγράφονται αλλά και πανέτοιμη πρωτοπορία στους χώρους που ιεραρχούμε. Η ΚΝΕ στο πλάι του ΚΚΕ ιεραρχεί πρώτα από όλα σε μια σειρά χώρους που ζει, εργάζεται και μαθητεύει η επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης. Ενας τέτοιος ιδιαίτερος χώρος είναι και τα Επαγγελματικά Λύκεια, όπου μαθητεύουν παιδιά κατά κύριο λόγο από φτωχές λαϊκές οικογένειες. Οι θέσεις μας όπως έχουμε σωστά εκτιμήσει πατάνε καλύτερα σε αυτούς τους χώρους καθώς η πλειοψηφία των μαθητών βιώνει οξυμένα τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής στο οικογενειακό τους περιβάλλον, πληρώνει τον εξοπλισμό για το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο, ενώ μεγάλο ποσοστό εργάζεται ήδη σε συνθήκες μαύρης εργασίας, με μεροκάματα πείνας που μπορεί να μην ξεπερνούν τα 10 ευρώ. Ενώ, λοιπόν, οι θέσεις μας αντικειμενικά εκφράζουν το συμφέρον αυτών των παιδιών, είναι γεγονός πως δεν έχουμε καταφέρει να πιάσουμε τον παλμό, να χτίσουμε γερές οργανώσεις, να πατήσει πόδι το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων στο πλάι των λαϊκών επιτροπών, να συνδεθούν όλοι οι εργαζόμενοι μαθητές με τα σωματεία τους και το ΠΑΜΕ. Δεν είμαστε λοιπόν τελείως εξοικειωμένοι με μια τέτοια δράση, κάτι που αντανακλάται και στη δυσκολία συσπείρωσης δυνάμεων από αυτούς τους χώρους. Καίριο βέβαια ρόλο που δεν γίνεται να αγνοούμε παίζει η συντονισμένη επίθεση που γίνεται πρώτα από όλα στο μυαλό και τη συνείδηση αυτών των παιδιών, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν οι χαμηλές απαιτήσεις, η δράση συνδέσμων, η ανοχή της χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών ακόμα και μέσα στα σχολεία. Γεγονός που δεν μπορεί να μας εκπλήσσει καθώς όσο σημαντικό είναι για εμάς η νέα βάρδια της εργατικής τάξης να διαπαιδαγωγηθεί με τις αξίες του αγώνα και της συλλογικότητας άλλο τόσο σημαντικό είναι και για την αστική τάξη να διαπαιδαγωγηθεί ώστε ποτέ να μη σηκώσει κεφάλι. Στο πνεύμα επομένως και των θέσεων, το επόμενο διάστημα χρειάζεται να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε τα παιδιά αυτά να αποκτήσουν συνείδηση ότι είναι παιδιά της εργατικής τάξης, να είναι περήφανα για την τάξη τους αλλά και να αναγνωρίζουν ποιο είναι το Κόμμα τους. Χρειάζεται οι ειδικότητες στα ΕΠΑΛ να συνδεθούν με τα σωματεία και το ΠΑΜΕ, να λειτουργήσουν κομματικοί πυρήνες που θα είναι ασπίδα στη σύνθετη επίθεση που δέχονται οι δυνάμεις μας, να διατάξουμε στελέχη που θα έχουν ικανότητα και γνώση του χώρου ώστε να δίνεται ουσιαστική βοήθεια.

Οσον αφορά στο σχέδιο Προγράμματος πιστεύω είναι εμπλουτισμένο, απαντάει στις ανάγκες του σήμερα και φωτίζει ότι ο αγώνας για το Σοσιαλισμό είναι για το τώρα και όχι κάποιο μακρινό όνειρο και αυτό πρέπει καθημερινά να διαπνέει τη δράση μας. Γνώμη μου είναι ότι μπορούμε να δώσουμε ακόμα πιο ζωντανά παραδείγματα για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην Ελλάδα σε όλους τους κλάδους, για τον πλούτο που θα ξεκλειδωθεί από την αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

ΖΗΤΩ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΜΑΣ

Χρυσαφένια Μαλλιά - Στολίδου
ΝΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ

 

ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Της ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ ΣΚΕΜΠΡΗ*

Θεωρώ ότι το Κόμμα προνοητικά και επαναστατικά έδρασε:

  • όταν πρωτοστάτησε στη δημιουργία του ΠΑΜΕ και των άλλων μετωπικών συσπειρώσεων (ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ) που έδωσαν ελπίδα σε χιλιάδες εργαζόμενους, και στέγη σε εκατοντάδες αγωνιστές που δεν μπορούσαν ν' ανεχτούν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Με το ΠΑΜΕ βρήκε ο συνδικαλισμός τη χαμένη του τιμή και οι εργαζόμενοι ένα ισχυρό στήριγμα στους αγώνες για δουλειά και αξιοπρέπεια. Στο ΠΑΜΕ εκτός από τους κομμουνιστές συσπειρώθηκαν αγνοί συνδικαλιστές και εργαζόμενοι όλων των κλάδων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Κορυφαία κατάκτηση και εργαλείο δουλειάς είναι το «Κοινό Πλαίσιο Πάλης» που εκπονήθηκε από το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ και την ΟΓΕ.
  • όταν πρωτοστάτησε στη δημιουργία των Λαϊκών Επιτροπών σε επίπεδο γειτονιάς και χωριού μέσα από Λαϊκές Συνελεύσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο το λαό της γειτονιάς και του χωριού. Οι Λαϊκές Επιτροπές έφεραν σε επαφή και οργάνωσαν τους εργαζόμενους, τους φοιτητές, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες και δημιούργησαν σε τοπικό επίπεδο μια πλατιά κοινωνική συμμαχία. Αυτή η κοινωνική συμμαχία που συντόνισαν οι Λαϊκές Επιτροπές καθοδήγησε το λαϊκό κίνημα στην απόκρουση αντιλαϊκών μέτρων όπως το χαράτσι, καθοδήγησε την ανυπακοή, τη συμμετοχή στους εργατικούς αγώνες, την ταξική λαϊκή αλληλεγγύη και τη διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων.
  • όταν απέρριψε τη συμμετοχή του σε αστική κυβέρνηση και έριξε το σύνθημα της Λαϊκής Συμμαχίας για τη συγκέντρωση δυνάμεων για την αλλαγή τάξης στην εξουσία. Στόχος της εργατικής τάξης και του κόμματός της, του ΚΚΕ, δεν μπορεί να είναι η επιλογή καλύτερου ή χειρότερου διαχειριστή του συστήματος, καλύτερου ή χειρότερου εκμεταλλευτή, καλύτερου ή χειρότερου ιμπεριαλιστικού κέντρου για να προσδεθεί μαζί του. Στόχος της εργατικής τάξης και του κόμματός της, του ΚΚΕ, είναι η συγκέντρωση δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή, για να αλλάξει χέρια η εξουσία. Η εξουσία, οικονομική και πολιτική, πρέπει από τους λίγους κηφήνες που την λυμαίνονται, να έρθει στα χέρια της εργατικής τάξης και των φυσικών της συμμάχων, των αυτοαπασχολούμενων και των φτωχών αγροτών.

Ηταν λοιπόν αναμενόμενο και σωστό το συνέδριο να προσανατολιστεί και στην αντιμετώπιση της νέας κατάστασης που διαμορφώνεται με την κρίση, και στην παραπέρα ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας που σιγά σιγά οικοδομείται στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Πιστεύω ότι σε συνθήκες που μπορεί να έχουμε πόλεμο, απότομη άνοδο του κινήματος, απότομη ήττα και αναδίπλωση του κινήματος ή ακόμα και διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και αυστηροί με τους εαυτούς μας, τους συντρόφους μας, την καθοδήγηση, και όλη τη λειτουργία του Κόμματος. Σ' αυτό το πλαίσιο πιστεύω ότι χρειάζεται και η αλλαγή του καταστατικού και η ανακαταγραφή.

- Συμφωνώ με τις θέσεις, το πρόγραμμα και το καταστατικό που προτείνονται. Περιμένω από το 19ο Συνέδριο να χαράξει το δρόμο της Λαϊκής Συμμαχίας, μέσα από την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, τη λαϊκή οργάνωση και τη λαϊκή αλληλεγγύη.

Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν νηφαλιότητα, κομματική πειθαρχεία, συσπείρωση δυνάμεων, αξιοποίηση οπαδών και φίλων και προσωπικές θυσίες από στελέχη και μέλη του Κόμματος.

*Ευγενία Σκέμπρη
ΝΕ Κέρκυρας


ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΟΥΣΙΑΣ - ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΟΥΣΙΑΣ

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΔΕΛΙΟΥ*

Οι θέσεις της ΚΕ, το σχέδιο προγράμματος και καταστατικού αντιστοιχούν πλήρως στις ανάγκες της εποχής μας. Επεξεργάζονται το δρόμο συγκέντρωσης δυνάμεων για την επανάσταση, βάζουν σα κύριο ζήτημα την προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και MH για αυτό τίθεται και πιο οξυμένα το ζήτημα του πολέμου και η μετατροπή του από ιμπεριαλιστικό σε ταξικό πόλεμο για την κατάκτηση της εξουσίας.

Πρέπει να διευκρινιστεί αρχικά ότι

Από το 15 Συνέδριο και μετά η στρατηγική μας εμπλουτίστηκε με αποφάσεις των επόμενων συνεδρίων, ζήτημα το οποίο δεν «απαγορεύει» κανένα καταστατικό.

Στον προσυνεδριακό διάλογο επιχειρείται από συγκεκριμένες τοποθετήσεις, «εκλεπτυσμένα» ή ξεδιάντροπα, συνειδητά διαστρέβλωση των αποφάσεων του 15ου Συνεδρίου και λαθροχειρία του μαρξισμού-λενινισμού.

Η πολιτική συμμαχιών είναι στενή λένε, κάνουν το Κόμμα σεχταριστικό, και αυτό υποτίθεται πως αποδεικνύεται από τα αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα. Πατάνε και σε αντικειμενικές αδυναμίες οι οποίες όμως δεν είναι αγωνία κανενός από τους διαφωνούντες πως θα ξεπεραστούν για να ενισχυθεί το Κόμμα, ακριβώς γιατί είναι ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΟΥΣΙΑΣ πάνω στη στρατηγική. Μπαίνει το ζήτημα των συμμαχιών και υπάρχει η απορία πώς είναι δυνατόν να είναι η συμμαχία κοινωνική και να μην αφορά και άλλες πολιτικές δυνάμεις, πώς γίνεται το Κόμμα να παίρνει μια τέτοια απόφαση. Διανθισμένες μάλιστα και με τσιτάτα και φράσεις του Λένιν. Ασφαλώς δίνεται ολοκληρωμένη θεωρητική απάντηση στις θέσεις, πρέπει όμως να απαντήσουν. ΜΕ ΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΒΑΣΗ; Γιατί πίσω από τις λέξεις κρύβονται συγκεκριμένες δυνάμεις που θέλουν να επικαλεστούν και ακόμα και αν δεν τις επικαλεστούν, τη λογική τους τη βάζουν. Δεν είναι τυχαίο πως 7 μήνες μετά την μεγαλύτερη πίεση για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, για συμμετοχή του Κόμματος σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης και μείωση του εκλογικού ποσοστού του Κόμματος υπάρχουν τέτοιες απόψεις. Οταν το Κόμμα έπαιρνε 8% και ΠΑΣΟΚ, ΝΔ μαζί 80% αναζητούσαμε να βρούμε αν η στρατηγική μας πατάει στο εκλογικό αποτέλεσμα και όχι στους αντικειμενικούς νόμους κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας; Είναι άλλο να προσπαθείς να λύσεις αδυναμίες για το πώς θα παρεμβαίνεις καλύτερα στην εργατική τάξη και άλλο αυτό.

Μήπως η πολιτική συμμαχία με κάποιο κόμμα μπορεί να επιταχύνει το αντικειμενικό της επαναστατικής κατάστασης και φταίει η στρατηγική μας που δεν έχει έρθει επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης;

Ισχυρίζονται ότι για να ενταχθεί κάποιος στη λαϊκή συμμαχία πρέπει να έχει ασπαστεί το πρόγραμμα του κόμματος. Ο απλός εργαζόμενος να έχει συμφωνήσει στο σοσιαλισμό, αλλιώς τάχα δεν μπορεί να κατέβει στο δρόμο μαζί μας. Αυτό το απαντά από μόνη της η πείρα των οργανώσεων, η δουλειά της ΚΝΕ και του Κόμματος στην εργατική τάξη. Είναι ανεδαφικό να λέγεται κάτι τέτοιο. Συνολικά το κόμμα παλεύει και ο «τελευταίος» εργάτης να ενταχθεί στις μαζικές διαδικασίες, να μπει στην πάλη, ανεξάρτητα από το τι έχει στο κεφάλι του με μοναδικό κριτήριο την ταξική του θέση και το αντικειμενικό του συμφέρον.

Το καταστατικό είναι από φύση του δεμένο με τη στρατηγική και εφόσον έχεις επαναστατική στρατηγική θα έχεις και επαναστατική οργάνωση, επαναστατικές αρχές λειτουργίας. Υπάρχουν απόψεις που προσπαθούν να κατοχυρώσουν την εμφάνιση και ύπαρξη τάσεων μέσα στο κόμμα,να απεμπολήσει δηλαδή το Κόμμα τις επαναστατικές αρχές λειτουργίας. Διαχωρίζουν την ηγεσία από τη βάση σαν δυο μονάδες που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση. Μέσω του καταστατικού στοχεύουν την επαναστατική στρατηγική του Κόμματος γιατί ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ. Είναι χυδαία η προσπάθεια να μετατρέπει το κόμμα σε χυλό, επαναφέροντας ζητήματα που το επαναστατικό κίνημα τα έχει λύσει εδώ και 100 χρόνια.

Από την πείρα της δουλειάς μας υπάρχει αδυναμία σύνδεσης των στόχων πάλης για το σήμερα με το στρατηγικό στόχο. Γενικές τοποθετήσεις του στυλ ο καπιταλισμός δεν έχει τίποτα να δώσει, στο σοσιαλισμό θα λυθούν όλα γενικά ισχύουν αλλά αποτελούν τεράστια απλούστευση της στρατηγικής μας. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που λέμε προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα περνάει μέσα από τη συμμετοχή του κόσμου σε αγώνες, στα σωματεία στα συνδικάτα, στην επιτροπή αγώνα με άμεσα αιτήματα για την ανακούφιση της εργατικής τάξης. Τι είναι ο αγώνας για τη ΣΣΕ, για την προστασία των ανέργων, είναι στόχοι του σοσιαλισμού ή στόχοι για το σήμερα; Ερχεται σε αντίθεση αυτό με το ότι ολοκληρωμένη λύση δεν υπάρχει στον καπιταλισμό; ΟΧΙ, γιατί παλεύεις πραγματικά για την ανακούφιση της εργατικής τάξης, παλεύεις να συγκεντρώσεις δυνάμεις στην πάλη για το σοσιαλισμό και να πολιτικοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο αυτή η πάλη. Και όσον αφορά αυτά τα ζητήματα υπάρχει πείρα. Στους χώρους μας έχουμε κατακτήσεις, κάνουμε κινητοποιήσεις που αφορούν την ανακούφιση, κόσμος βγάζει συμπεράσματα. Γιατί λοιπόν να παλεύουμε για το βιβλίο, για τη σίτιση για τη στέγαση αφού ο καπιταλισμός δεν έχει να δώσει; Αλλιώς ας αναρωτηθούμε, γιατί το κόμμα καταθέτει προτάσεις νόμων πέρα από το να ξεσκεπάσει κλπ. Ο καπιταλισμός τα έχει φάει το ψωμιά του, αντικειμενικά δεν μπορεί να πάει πίσω σε προηγούμενο ιστορικά στάδιο. Στο δίλημμα μεταρρύθμιση ή επανάσταση απαντάμε επανάσταση ως μοναδική αντικειμενικά συμφέρουσα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα λύση. Χωρίς ενδιάμεσα στάδια ή πολιτική συμμαχιών που θα τα βάζει από την πίσω πόρτα και συγκέντρωση δυνάμεων σε αυτή τη γραμμή.

Γραμμή επαναστατική που εκφράζει τα αντικειμενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ανεξάρτητα από τις προσωρινές διαθέσεις και τους συσχετισμούς.

*Στέφανος Δέλιος
ΚΟΒ ΦΜΣ Αθήνας

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ

Του ΠΑΥΛΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΙΤΗ*

Οι Θέσεις που προτείνονται δείχνουν καθαρά πως το Κόμμα ωριμάζει, αναλύει και αξιολογεί τις κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες της εποχής, που δεν είναι ίδιες με αυτές που υπήρχαν πριν 15-20 χρόνια, πάντα με γνώμονα την επαναστατική μας θεωρία. Βγαίνουν συμπεράσματα για τη δουλειά που χρειάζεται να γίνει ώστε επιτέλους ο εργάτης να γίνει κυρίαρχος του πλούτου που παράγει, να γίνει αφέντης του εαυτού του, να τραβήξει μπροστά τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, και να δώσει επιτέλους ώθηση και εξέλιξη στην κοινωνία κάτι που μόνο η δική του εξουσία μπορεί να κάνει. Ομως οι Θέσεις βαθαίνουν ακόμα παραπέρα, ξεκαθαρίζοντας κάποια βασικά ζητήματα για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Θέλω να σταθώ στα εξής που κατά τη γνώμη μου αποτελούν σπουδαία παρακαταθήκη για το μέλλον:

-- Στην άρνηση του Κόμματος να συμμετέχει σε οποιαδήποτε είδους και ονομασίας κυβέρνηση αστικής διαχείρισης

-- στο ζήτημα της κοινωνικής σύνθεσης του Κόμματος και στην κομματική οικοδόμηση

-- στο ζήτημα της μικρής παραγωγής στη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

-- στη σχέση Κόμματος - ΚΝΕ.

Η απόφαση για μη συμμετοχή σε κάποια «αριστερή» κυβέρνηση ήταν πέρα για πέρα σωστή. Το εκλογικό κόστος ήταν μεγάλο, οι διαρροές επίσης πολλές, όμως μακροπρόθεσμα το όφελος για το κίνημα αλλά και για το Κόμμα θα είναι μεγάλο. Θεωρώ πως στην περίπτωση αντίθετης απόφασης το κίνημα θα τσακιζόταν, όπως πιθανότατα και το ίδιο το Κόμμα. Το ζήτημα της συμμετοχής ενός ΚΚ σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης είναι ληγμένο, και υπάρχει πλούσια διεθνής πείρα πάνω σε αυτό. Οι ταλαντεύσεις, οι αυταπάτες και οι συμβιβασμοί, είναι για τα διάφορα γκρουπούσκουλα και για τους σοσιαλδημοκράτες της κυβερνώσας «αριστεράς», που συνειδητά κατά τη γνώμη μου, προκαλούν συγχύσεις στο λαό κι έχουν επιδοθεί, καιρό τώρα, σε ένα χυδαίο εμπόριο ελπίδας. Πέρα από τα βιβλία των κλασικών, η ίδια η διεθνής πείρα του κομμουνιστικού κινήματος έχει αποδείξει πως όπου ΚΚ συμμετείχαν σε τέτοιες κυβερνήσεις, το λαϊκό κίνημα τσακίστηκε και τα ίδια τα Κόμματα πέρασαν τεράστια κρίση, η οποία οδήγησε πολλά απ' αυτά είτε σε μετάλλαξη, είτε σε περιθωριοποίηση και κρίση.

Οπως πολύ σωστά αναφέρεται στις Θέσεις η εργατική σύνθεση του Κόμματος παίζει βασικό ρόλο στη διαφύλαξη του χαρακτήρα του ΚΚΕ. Η εργατιά είναι αυτή που θα τραβήξει μπροστά, η εργατιά είναι αυτή που πραγματικά κάθε μέρα ψήνεται στο καμίνι της ταξικής πάλης, η δική της εξουσία είναι που θα φέρει την κοινωνική εξέλιξη. Η εργατική σύνθεση ενός ΚΚ αποτελεί σημαντικό παράγοντα αποφυγής μικροαστικών επιρροών και ταλαντεύσεων. Κι εδώ συνδέεται και η ανάγκη για κομματική οικοδόμηση. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρχουν κομμουνιστές εργάτες στους χώρους δουλειάς, που θα οργανώνουν την πάλη, θα στήνουν πυρήνες αντίστασης, θα εμπνέουν και θα καθοδηγούν τους συναδέλφους τους, θα οργανώνουν τους πιο πρωτοπόρους. Ετσι το κίνημα θα πάρει τα «πάνω» του, θα ξεκινήσει την αντεπίθεσή του, μέχρι την τελική νίκη, μέχρι το Σοσιαλισμό. Ετσι πολύ σωστά κατά την γνώμη μου δίνεται ειδικό βάρος στην κλαδική δουλειά.

Ενα σπουδαίο ζήτημα, που πιάνεται στις Θέσεις, είναι αυτό της μικρής παραγωγής σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ενα ζήτημα που είχε μείνει ανοικτό, αλλά το 18ο Συνέδριο και η πολύ καλή δουλειά που έγινε στην ανάλυση των στοιχείων του ελληνικού καπιταλισμού στις Θέσεις του 19ου βοήθησε στο να κλείσει. Είναι καθαρό, πως η Ελλάδα είναι χώρα όπου όλοι οι κλάδοι της οικονομίας έχουν μονοπωληθεί, η παραγωγή έχει πια συγκεντρωθεί. Επομένως η μικρή παραγωγή δεν θα έχει να προσφέρει τίποτα, παρά μόνο κινδύνους. Αναφέρει ο Λένιν στον 12ο Τόμο, σελ. 339, «στην εμπορευματική οικονομία ποιος σπρώχνει γενικά το μικροπαραγωγό προς το μέρος της αντίδρασης και της αντεπανάστασης; Η θέση του στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία ανάμεσα στην αστική τάξη και στο προλεταριάτο. Ο μικροαστός, σε όλες τις χώρες και σε οποιουσδήποτε πολιτικούς συνδυασμούς, ταλαντεύεται αναπότρεπτα και αναπόφευκτα ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση. Θέλει να λυτρωθεί από την καταπίεση του κεφαλαίου και να στεριώσει τη θέση του σα μικρός ιδιοκτήτης. Το πρόβλημα αυτό στην ουσία είναι άλυτο, και οι ταλαντεύσεις του μικροαστού είναι αναπόφευκτες και αναποσόβητες, από την ίδια τη φύση της συγκρότησης της σύγχρονης κοινωνίας». Επομένως η θέση για απαγόρευση εκμίσθωσης ξένης εργασίας, όπως επίσης και η συγκρότηση μόνο αγροτικών παραγωγικών συνεταιρισμών (οι οποίοι δεν θα υπάρχουν επ' αόριστον) είναι σωστή, κάτι που αποδείχθηκε και από τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ.

Ιδιαίτερη σημασία, κατά την άποψή μου, έχει η σχέση Κόμματος - ΚΝΕ. Θεωρώ πως το Κόμμα μπορεί να προσφέρει τεράστια βοήθεια στην Οργάνωση, σε όλους τους τομείς. Οντως υπάρχει στενή σύνδεση, αλλά αν μπορεί να γίνει ακόμα πιο στενή να γίνει, γιατί θα βοηθήσει. Πέρα από τη βοήθεια στο ιδεολογικο-πολιτικό και στο οργανωτικό κομμάτι, υπάρχει και τεράστια πείρα που βγαίνει από την ίδια τη ζωή. Σήμερα, που οι νεολαίοι αντιμετωπίζουμε τεράστιες δυσκολίες, που πολλοί από μας δυσκολευόμαστε να σταθούμε στα πόδια μας, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, το Κόμμα μπορεί να βοηθήσει με πολλούς τρόπους κι εμένα προσωπικά με έχει βοηθήσει σε βαθμό που δεν το περίμενα. Είναι φανερό πως η Οργάνωση δεν έχει πείρα από το πώς να διαχειρίζεται, να αξιοποιεί και να βοηθάει πολύπλευρα νέους που είτε βρίσκονται στη μεγάλη πλέον μάζα των ανέργων, είτε βρίσκονται στους «τυχερούς» των 400 ευρώ και της μαύρης εργασίας. Το Κόμμα μπορεί να βοηθήσει και σε αυτό το κομμάτι, ιδιαίτερα σε μια περίοδο οξύτατης οικονομικής κρίσης, όπου η σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση δεν είναι φαινόμενο που βρίσκεται απλώς γύρω μας αλλά προφανώς χτυπάει και το δυναμικό μας.

Οι Θέσεις χρειάζεται να αξιοποιηθούν και να μελετηθούν από όλους μας. Προσωπικά με γέμισαν αισιοδοξία και δύναμη, μου έλυσαν ζητήματα, με βοηθούν στη δράση μου. Οι Κομμουνιστές, έχουμε επιλέξει συνειδητά ένα δύσκολο δρόμο ζωής και σε αυτή την ανηφοριά χρειαζόμαστε εφόδια και πολεμοφόδια. Οι Θέσεις είναι και τα δύο.

Ζήτω το ΚΚΕ, ζήτω ο Σοσιαλισμός - Κομμουνισμός και ο προλεταριακός Διεθνισμός!

Καλή επιτυχία στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, του Κόμματος των εργατών. 

*Παύλος Κουλουρίτης
ΟΒ Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηρακλείου

 

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 'Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΑΛΣΑΜΗ*

Οι Θέσεις για το 19ο Συνέδριο, το προτεινόμενο νέο πρόγραμμα και καταστατικό, είναι αντανάκλαση της σαφούς προόδου των επεξεργασιών του Κόμματος, στο προχώρημα της αντίληψής μας σε μία σειρά ζητήματα που αφορούν την ιστορία μας, τις συμμαχίες μας, τους παράγοντες που οδήγησαν στις ανατροπές της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών, στο πώς θα είναι νικηφόρα η σοσιαλιστική επανάσταση στην Ελλάδα.

Επειδή στα πλαίσια του προσυνεδριακού έχουν γραφτεί πολλά, και θεωρώντας ότι μεγάλο μέρος αυτών αποτελούν έκφραση μικροαστικών και οπορτουνιστικών αντιλήψεων που πρέπει να απαντηθούν, θα σταθώ σε ορισμένα ζητήματα συνοπτικά, γνωρίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο δεν βοηθάω όσο θα μπορούσα στην περαιτέρω επεξεργασία και ανάλυση των ζητημάτων που βάζουν οι Θέσεις.

Εχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια από τότε που ο Σοσιαλισμός εξελίχθηκε «από ουτοπία σε επιστήμη». Ως επιστήμη στηρίζεται στην ανάλυση της αντικειμενικής πραγματικότητας εξάγοντας συμπεράσματα από την ιστορία (στη χώρα και διεθνώς) και εξελίσσεται. Δεν υπάρχει πιο αντιδιαλεκτική αντίληψη από αυτή που εκφράζεται από ορισμένα άρθρα ότι οι Θέσεις για το 19ο Συνέδριο έχουν διαφοροποιηθεί από τις αποφάσεις του 15ουΣυνεδρίου. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα άρθρα ουσιαστικά διαστρεβλώνουν τις αποφάσεις του 15ου και το ισχύον πρόγραμμά μας, για κάθε επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα η εξέλιξη της κοσμοθεωρίας μας είναι υποχρέωση. Πρέπει λοιπόν να αναλύεις την πραγματικότητα, να παρακολουθείς τις εξελίξεις και με βάση τον διαλεκτικό υλισμό, τις επεξεργασίες των Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν, να διαμορφώνεις την τακτική σου, να προωθείς τη στρατηγική σου. Αρα πώς μπορεί σήμερα να βοηθήσει να μιλάς π.χ. μόνο ενάντια στο ευρώ ή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, χωρίς να βλέπεις ότι υπάρχει σοβαρή μερίδα των καπιταλιστών που θέλει κάτι τέτοιο (αν και απέχει πολύ από το να είναι η πλειοψηφούσα τάση), χωρίς να το συνδέεις με την αλλαγή της τάξης στην εξουσία; Για παράδειγμα, παρόλο που είσαι η μόνη δύναμη που το λες συνεπώς, δεν μπορεί να διαμορφώνεις τις συμμαχίες σου μόνο με βάση το αντι-ΕΕ. Είναι σαν να λες ότι μπορείς να συμμαχήσεις (έστω προσωρινά) με τον «τάδε κεφαλαιοκράτη» ενάντια στον «δείνα». Θα παγιδευτείς και θα «πολεμάς κάτω από ξένη σημαία». Αντίστοιχα λανθασμένες είναι και απόψεις όπως το ότι η «χώρα βρίσκεται υπό κατοχή» (και άρα μέτωπο μαζί με τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες ενάντια στους ξένους), ή το ότι «το πρόβλημα είναι το νόμισμα» (δηλαδή η καπιταλιστική Ελλάδα με δραχμή θα είναι λιγότερο εκμεταλλευτική για το φτωχό λαό;) ή και το, κλασικό, ότι «πρέπει να κάνουμε ένα μαζικό αντιμνημονιακό μέτωπο» (λες και οι άλλες χώρες που δεν έχουν μνημόνιο δεν παίρνουν αντίστοιχα μέτρα ή λες και μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική οικονομική κρίση εφόσον δεν ακολουθήσουμε «νεοφιλελεύθερες - μνημονιακές πολιτικές» - βλ. και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Επιπροσθέτως, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι εμείς δεν θέλουμε να «κλέψουμε» την εξουσία. Δεν μπορεί να αποτελεί στόχο του επαναστατικού κινήματος το ζήτημα της διαμόρφωσης μίας κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία, από τα πάνω, θα διαμορφώνει τις «προϋποθέσεις για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» αλλά στο μεταξύ θα «διαχειρίζεται τον καπιταλισμό». Το ζήτημα είναι η εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα να διαμορφώσουν τα δικά τους όργανα εξουσίας και να «τσακίσουν» τον παλιό κρατικό μηχανισμό. Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, πώς θα διαμορφώσουμε επαναστατικές συνειδήσεις, όταν επιτρέπουμε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, όταν επιτρέπουμε, έστω και από την πίσω πόρτα, την ύπαρξη «σταδίων»;

Είναι κατανοητό ότι στα πισωγυρίσματα της ταξικής πάλης (ακόμα και αν αυτά είναι μόνο σε κοινοβουλευτικό - εκλογικό επίπεδο) κάποιοι θα κάνουν πίσω, θα ταλαντευτούν, θα ανησυχήσουν και... θα ψάξουν εναλλακτικούς δρόμους. Εμείς λοιπόν θα πρέπει να απαντάμε συνέχεια σωστά στο ερώτημα «Μεταρρύθμιση ή επανάσταση». Και με το σχέδιο του νέου προγράμματος απαντάμε σωστά, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εποχής μας. Ας απαντήσουμε το ίδιο και στην καθημερινή μας πρακτική, στη σωστή καθοδήγηση, στο ξεπέρασμα των αδυναμιών και στη διαμόρφωση συνείδησης στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα. Ας εκμεταλλευτούμε κάθε μορφή δράσης - παρέμβασης - πάλης, από το συλλαλητήριο μέχρι την προβολή επαναστατικών ταινιών. Πρέπει να μάθει να παλεύει ο λαός, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, ακόμα και για τα πιο μικρά ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητά του, αλλά με αιτήματα που να βασίζονται στις σύγχρονες ανάγκες του και όχι στη διαχείριση της φτώχειας και της μιζέριας. Με αιτήματα που θα κάνουν κατανοητό στην εργατική τάξη και τα υπόλοιπα φτωχά λαϊκά στρώματα ότι ο καπιταλισμός έχει σαπίσει, δεν έχει τίποτα να προσφέρει πια και πρέπει να ανατραπεί. Πρέπει εμείς να παρεμβαίνουμε κάνοντας σαφές ότι υπάρχει η δυνατότητα με σκληρούς αγώνες και σωστό προσανατολισμό να καθυστερήσει η επίθεση στα δικαιώματά μας, να αποσπάσουμε κάποιες κατακτήσεις αλλά οι οποίες, όσο δεν ανατρέπεται το ίδιο το σύστημα, θα είναι εφήμερες και απλές «ασπιρίνες», το όποιο κέρδος των οποίων, την επόμενη κιόλας στιγμή, θα προσπαθήσει η άρχουσα τάξη να το πάρει πίσω. Να αποδεικνύουμε ότι ο ιμπεριαλιστικός «ειρηνικός» ανταγωνισμός αναπόφευκτα θα εναλλαχτεί με τον πόλεμο, γιατί «πώς να λυθούν διαφορετικά οι αντιθέσεις, αν όχι με τη βία;».

Να διαμορφώνουμε, εν τέλει, εκείνη την συνειδητή πρωτοπορία, που η επαναστατημένη εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα την ακολουθήσουν μέχρι το τέλος, μέχρι τη δημιουργία της Σοσιαλιστικής Ελλάδας. Είναι το καθήκον μας.

*Αλέξανδρος Βαλσαμής
ΚΟΒ Μηχανικών, Αχτίδα Κατασκευών, Αττική

 

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ

Της ΟΛΙΑ ΦΙΛΕΡΗ*

Οι Θέσεις για το 19ο Συνέδριο δεν προέκυψαν εν μία νυκτί, αποτυπώνουν και αντανακλούν την πολύτιμη πείρα από το εργατικό λαϊκό κίνημα που έχει προσλάβει το Κόμμα μας, την ωρίμανση των ταξικών αγώνων και αποτελούν ανταπόκριση του Κόμματος στα καθήκοντά του ως επαναστατικό κόμμα, με βάση και τις αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου. Είναι μεγάλη ατομική ευθύνη και στοίχημα για το κάθε κομματικό μέλος, το κατά πόσον συμβάλλει αφενός με την ουσιώδη μελέτη των θέσεων και αφετέρου με την πλατιά διάδοσή τους, ώστε να γίνουν κτήμα όσο το δυνατόν ευρύτερων εργατικών μαζών, οι οποίες με τη σειρά τους είναι απαραίτητο να βοηθήσουν, συμμετέχοντας και στον προσυνεδριακό διάλογο.

Καταρχάς, σε σχέση με την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη του τελευταίου διαστήματος, προσωπικά θεωρώ θεμελιώδη τη στάση που κράτησε το Κόμμα στις εκλογικές αναμετρήσεις του καλοκαιριού απέναντι στην επίθεση «λυκοφιλίας» που δέχθηκε από δυνάμεις του οπορτουνισμού, που στα πλαίσια της αντικομμουνιστικής τους διαπαιδαγώγησης, θεώρησαν πως μπορούν να παγιδεύσουν και να εγκλωβίσουν το Κόμμα σε μια αστική κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλισμού. Ωστόσο, ίσως να ήταν αδυναμία του Κόμματος το ότι δεν δόθηκαν εγκαίρως οι απαραίτητες εξηγήσεις σχετικά με το χαρακτήρα και το ρόλο του αστικού κοινοβουλίου, που ενδεχομένως ναι, ενδεχομένως όχι, να μείωναν ένα κλίμα απογοήτευσης από το αποτέλεσμα, τόσο σε σ/φους, όσο και σε οπαδούς και φίλους.

Σχετικά με τη σχέση ΚΝΕ και ΚΚΕ, είναι γεγονός, όπως αναφέρεται και στη θέση 39, ότι η συνεργασία ΚΟΒ-ΟΒ , βρίσκεται πιο κοντά σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Συγκεκριμένα, θεωρώ πως ζητήματα ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης για παράδειγμα, ξεδιαλύνονται σε ένα καλό βαθμό, σε επίπεδο ΚΟΒ-ΟΒ. Ωστόσο, θεωρώ πως η ΚΟΒ και τα κομματικά μέλη μπορούν και πρέπει να βοηθήσουν ακόμη περισσότερο τόσο τα κομματικά μέλη χρεωμένα στην ΚΝΕ, όσο και τα ΚΝίτικα μέλη να βάζουν στρατηγικούς στόχους ανάλογα με το χώρο, να σχεδιάζουν, να βοηθούν ώστε να υπάρχει καλύτερη σύνδεση του κάθε πανεπιστημιακού χώρου με τον κλάδο, να συμβάλλουν ακόμα περισσότερο στην κνίτικη οικοδόμηση. Ετσι, τα μέλη της ΟΒ θα μπορούν να αναπτύξουν δυνατότητες και να βοηθήσουν ακόμα περισσότερο στο βάθεμα της δουλειάς του Κόμματος στο χώρο τους. Τέλος, ίσως θα πρέπει τα μέλη του Κόμματος και τα κομματικά μέλη χρεωμένα στην ΚΝΕ να ρίχνουν περισσότερο βάρος στην προετοιμασία, διαπαιδαγώγηση και τελικά την ανάδειξη μελών της ΚΝΕ σε αυριανά μέλη του ΚΚΕ.

Είναι μεγίστης σημασίας, στο κείμενο των Θέσεων για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το γεγονός ότι μπαίνει μπροστά και επεξηγείται η έννοια της Λαϊκής Συμμαχίας. Το κύριο που μπαίνει από το Κόμμα, είναι ο χαρακτήρας της εποχής και άρα και ο χαρακτήρας της επανάστασης, που ήδη από το 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ, έχει οριστεί ως σοσιαλιστικός. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και σήμερα, κατά την διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης, οι παραγωγικές σχέσεις δεν αλλάζουν, παρ' όλη την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Επομένως, πρέπει να κατανοήσουμε ότι το ζήτημα ανάπτυξης της Λαϊκής Συμμαχίας μπαίνει σε αντικειμενική βάση. Πρόκειται για Συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων, που πρέπει να έχει πολιτικό περιεχόμενο και στόχο, που να κάνει σαφές το όριο για την ανατροπή αυτού του συστήματος σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Οπως αναφέρεται και στο κείμενο των θέσεων, η ζύμωση και η εισχώρηση των μαζών στη Λαϊκή Συμμαχία, δεν είναι μια στατική διαδικασία, αλλά αντίθετα εξελίσσεται παράλληλα με την ταξική πάλη και σε επαναστατικές συνθήκες, αποτελεί την επαναστατική πρωτοπορία. Τέλος, είναι κρίσιμο, προκειμένου να αποφευχθούν συγχύσεις τόσο σε σ/φους όσο και σε οπαδούς, να ξεκαθαριστεί ότι η Λαϊκή Συμμαχία σε καμία περίπτωση δεν αφορά φορείς και πολιτικά κόμματα που ενδεχομένως να προκύπτουν σήμερα, από τις δυσκολίες του αστικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση του καπιταλισμού κλπ.

Σχετικά με το σχέδιο Προγράμματος, θεωρώ ότι μπαίνουν πολύ σωστά και αναλυτικά στην θέση 85 οι επιμέρους τομείς και κλάδοι με βάση τους οποίους οργανώνεται ο Κεντρικός Σχεδιασμός κατά την σοσιαλιστική οικοδόμηση και μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν ως παραδείγματα σε συσκέψεις, ακόμα και για να ξεδιαλύνουν στο κεφάλι μας τέτοιου είδους ζητήματα. Τέλος, στις θέσεις 73-76 ξεκαθαρίζεται η υλική βάση της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού στη χώρα μας, επεξηγούνται ζητήματα για την επαναστατική κατάσταση και πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντική η αναφορά της στάσης που πρέπει να κρατήσει το ΚΚΕ σε ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικού πολέμου - είτε επιθετικού, είτε αμυντικού - αναφορικά με τον ρόλο του ως καθοδηγητής της εργατικής τάξης με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας.

Το ΚΚΕ, βαθιά προσηλωμένο στην επαναστατική κομμουνιστική ιδεολογία, στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού, από τις οποίες αντλεί την ικανότητα ερμηνείας των φαινομένων και καθοδήγησης της εργατικής τάξης, βαδίζει σταθερά και αισιόδοξα προς το 19ο Συνέδριό του και είναι χρέος μας, πρωτίστως για τα κομματικά μέλη να συμβάλλουμε στην κατανόηση των Θέσεων από τα μέλη της ΟΒ, να τα βοηθήσουμε να ανοιχτούν σε περισσότερο κόσμο, αλλά και να μεταλαμπαδεύσουμε τις Θέσεις σε κάθε φοιτητή από φτωχές λαϊκές οικογένειες, σε κάθε εργαζόμενο που ξέρουμε, σε κάθε άνεργο χωρίς να παριστάνουμε τους έχοντες τη σοφία του κόσμου, να ακούσουμε τις ερωτήσεις που θα έρθουν, να γίνουμε ικανοί να τις απαντήσουμε, να προβληματίσουμε τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να του περάσουμε ένα κλίμα αισιοδοξίας στις σημερινές συνθήκες σήψης του συστήματος, για τη δυνατότητα ανατροπής του και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Ζήτω το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ!

Ολια Φιλέρη
ΟΒ Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ


ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Του ΜΙΧΑΗΛ - ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΡΑΚΑΞΙΔΗ*

Αφού είσαι ανθρώπινο πλάσμα

κι ανάγκη σου πρώτη το ψωμί

από τα λόγια τα παχιά

μην περιμένεις τροφή.

Γι' αυτό εμπρός μαρς αριστερά

είν' η θέση σου εκεί

στο μεγάλο το μέτωπο της εργατιάς

γιατί εργάτης είσαι κι εσύ.

(Μπ. Μπρεχτ)

  • Δε χαρίζουμε τα όνειρά μας.

Η αστική τάξη αξιοποιεί κάθε μέσο για την εξοικείωση του λαού με την ανεργία, τη φτώχεια, την αβεβαιότητα, την υποταγή και την αποδυνάμωση κάθε αγανάκτησης. Παρέχει κάθε αναγκαίο υλικό και ιδεολογικό αντιστάθμισμα ώστε να δυσκολεύεται ο εργάτης, ο αγρότης, ο αυτοαπασχολούμενος να συνειδητοποιήσει «τι χάνει», «ποιος κερδίζει», «γιατί να κουραστεί να παλέψει», «γιατί δεν πρέπει να εξοικειώνεται με τη φτώχεια», «γιατί πρέπει να ανατρέψει αυτό το σύστημα». Πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα ο τρόπος που οι μηχανισμοί του καπιταλιστικού συστήματος παρεμβαίνουν στη νεολαία για το σκοπό αυτό.

Παρά τα τόσα εμπόδια, είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι του κλέβουν τον ιδρώτα και τα όνειρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα μέρος όσων χρησιμοποιούν τις κοινωνικές δομές (π.χ. παντοπωλεία) σκέφτεται: «Γιατί να τους τα χαρίσω;». Κάποιοι αντιλαμβάνονται ότι κάπου μέσα σε αυτά κρύβεται και ο δικός τους ιδρώτας, κάποιοι όχι. Ομως, αντί να παλέψουν, συχνά ενσωματώνονται.

Από εδώ ξεκινά το δικό μας καθήκον να καθοδηγήσουμε αυτή την αυθόρμητη οργή και να τη μετατρέψουμε σε συνειδητή προσανατολισμένη πάλη. Να φωνάξει ο εργάτης «δε χαρίζω τον ιδρώτα μου», ο νέος «δε χαρίζω τα όνειρά μου» και να παλέψουν γι' αυτά!

  • Ισχυρό ΚΚΕ

Παρόλο που σήμερα απαιτούνται «μεγάλες θυσίες» και δύσκολοι αγώνες για να κερδίσουμε «μικρές ανάσες», δεν αρκεί απλά να επιβιώσουμε. Οι ανάγκες και τα όνειρά μας δε χορταίνουν με ψίχουλα. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο ποιοι είμαστε, πού βρισκόμαστε, πού θέλουμε να φτάσουμε και πώς θα το καταφέρουμε. Πρέπει καθημερινά να επιβεβαιώνουμε ότι απαντάμε επαρκώς σε απλά ερωτήματα του κόσμου όπως: «Τι είναι το ΚΚΕ;» και «τι θα κάνει το ΚΚΕ για μένα;», «τι κυβέρνηση θέλει το ΚΚΕ;» και «πώς θα τα κάνει το ΚΚΕ αυτά που λέει;». «Γιατί χρειαζόμαστε ισχυρό ΚΚΕ;»

Οι Θέσεις του 19ου Συνεδρίου και το σχέδιο του Καταστατικού απαντούν σωστά σε αυτά τα ερωτήματα (αυτός είναι ο σκοπός τους). Με βάση αυτά τα ερωτήματα θέλω να διατυπώσω τις εξής παρατηρήσεις:

- Το ΚΚΕ είναι το Κόμμα της Εργατικής Τάξης και ο ρόλος του είναι αναντικατάστατος. Για να μπορεί σήμερα ο εργάτης να αντιμετωπίσει με θάρρος και ανειρήνευτα στους χώρους δουλειάς τον «πόλεμο» που η πλουτοκρατία του έχει εξαπολύσει χρειάζεται να έχει 4 στοιχεία: «Ταξική συνείδηση», «δυνατό στομάχι», «ταξικό προσανατολισμό» και «να μην είναι μόνος του». Ας αναλογιστούμε πόσο πίσω θα βρίσκονταν η συνείδηση, το στομάχι, ο προσανατολισμός, η ενότητα, η μαζικότητα, οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και οι μικρές «ανάσες» που σήμερα κερδίζει, χωρίς την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Αρα λοιπόν ισχυρό ΚΚΕ, όχι για να «κάνει κάτι για μένα» αλλά για «να μην αποφασίζει η πλουτοκρατία για μένα».

- Η πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ απαντά στα προβλήματα και τους προβληματισμούς του λαού και έτσι πρέπει να τοποθετείται σε κάθε κουβέντα μας. Μόνο ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας διασφαλίζει το «δικαίωμα στην εργασία» και υψηλό βιοτικό επίπεδο για όλους και ταυτόχρονα να απελευθερώσει κάθε ανεκμετάλλευτη εργατική δύναμη και πρωτοβουλία. Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι η μόνη απάντηση στις απειλές βιομηχάνων και εφοπλιστών «να πάρουν τις επιχειρήσεις τους και να τις πάνε έξω». Μόνο ο εργατικός - λαϊκός έλεγχος, με ελεύθερο χρόνο και ανακλητότητα των εκπροσώπων μπορεί να προστατεύσει το λαό από τα «λαμόγια» και τους «κλέφτες» που μπορούν να εμφανιστούν σε κάθε ταξική κοινωνία.

- Στις εκλογές χρειαζόμαστε ισχυρό ΚΚΕ, όχι για να συγκυβερνήσει, αλλά για να διατάσσει καλύτερα τις δυνάμεις του ώστε να φτάνει εκεί που πριν δεν μπορούσε (περισσότεροι βουλευτές σε κάθε νομό και από κάθε κλάδο, περισσότεροι σύμβουλοι και δήμαρχοι στην τοπική αυτοδιοίκηση, ισχυρό ΚΚΕ στα σωματεία). Η μάχη για το ΚΚΕ δίνεται κυρίως στους χώρους δουλειάς και είναι ξεκάθαρο ότι «η κοινοβουλευτική δράση του Κόμματος υποτάσσεται στους σκοπούς και τις ανάγκες του ταξικού αγώνα» (βλ. Σχέδιο Καταστατικού).

- Η έννοια της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος δεν αφορά μόνο το συσχετισμό δυνάμεων αλλά κυρίως τον προσανατολισμό του κινήματος. Είναι πολύ χρήσιμο να ανατρέξουμε στην Πολιτική Απόφαση (θέση 5) του 18ου Συνεδρίου.

  • Ο καθένας στο πόστο του

Οι λαϊκές επιτροπές δεν είναι συμμαχία μόνο μεταξύ των μελών και φίλων του Κόμματος, γι' αυτό και ονομάζονται «λαϊκές» και όχι επιτροπές φίλων του ΚΚΕ. Ο κάθε νέος (εργαζόμενος, άνεργος, φοιτητής, μαθητής) που σέβεται τα όνειρά του οφείλει να διεκδικήσει συγκεκριμένο ρόλο και καθήκοντα μέσα στο σωματείο του, στην επιτροπή αγώνα και στη λαϊκή επιτροπή της γειτονιάς του. Ολοι πρέπει να έχουν το πόστο τους.

Στην καθημερινή πάλη αποκαλύπτονται ποιοι είναι μαζί και ποιοι απέναντι στους αγώνες της Λαϊκής Συμμαχίας. Αποκαλύπτονται και τα ιδεολογήματα και τα υλικά μέσα που χρησιμοποιούν (π.χ. ναρκωτικά, οπορτουνισμός, εθνικισμός, κ.λπ.). Φανερώνονται οι δυνάμεις που υπονομεύουν την έννοια της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος (π.χ. θέτουν ως σύνθημα σε κινήματα και απεργίες την εναλλαγή κυβερνήσεων, ή πολεμούν το ΠΑΜΕ) ή επιδιώκουν φαινόμενα «κοινωνικού πρωταγωνισμού» (όπως στην Αργεντινή). Είναι ξεκάθαρο με ποιους μπορεί το ΚΚΕ να συνεργαστεί και ποιους πρέπει να απομονώσει στο δρόμο για τη Λαϊκή Εξουσία.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία που η φωνή, τα αυτιά και η δράση της να φτάνουν παντού. Για τις μικρές ανάσες του σήμερα. Με την προοπτική, αύριο, να πάρουν οι ανάγκες και τα όνειρα του λαού εκδίκηση.

*Μιχαήλ - Αγγελος Καρακαξίδης

 

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Οι προτεινόμενες αλλαγές στο Καταστατικό είναι επί της ουσίας:

Με μια σειρά μέτρα (αύξηση θητείας δόκιμων μελών, πλειοψηφία 4/5 για την επανένταξη πρώην μελών του Κόμματος, νέα διατύπωση στο άρθρο 6 για το ποιοι γίνονται μέλη) «κλείνουν» οι πόρτες του Κόμματος, σε συγκυρία που έχουμε στασιμότητα, αν όχι μείωση των οργανωμένων δυνάμεων. Σε συγκυρία που επιβάλλει πολιτική «ανοιχτών θυρών».

Για τα μέλη του Κόμματος. Πλέον η συμφωνία με το Πρόγραμμα και το Καταστατικό μπαίνει ως προϋπόθεση όχι μόνο για την ένταξη αλλά και για την παραμονή κάποιου ως κομματικού μέλους. Επομένως, όσοι διαφώνησαν με το σχέδιο Προγράμματος και επιμένουν στη διαφωνία τους, με την εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης πρέπει να διαγραφούν από το Κόμμα. Εάν αυτή η διάταξη ίσχυε σήμερα, όσοι υπερψήφισαν τις αλλαγές (αλλαγές εκ βάθρων) του ισχύοντος Προγράμματος, της ΚΕ συμπεριλαμβανομένης, θα έπρεπε να τεθούν εκτός Κόμματος. Στην ουσία το νέο Πρόγραμμα ανακηρύσσεται αμετάβλητο εσαεί.

Αλλάζει η οργανωτική δομή, καταργείται η βασική ενδιάμεση βαθμίδα των Νομαρχιακών Επιτροπών και των Αχτίδων και αντικαθίστανται από τις Τομεακές Οργανώσεις. Κατακερματίζονται οι οργανωμένες κομματικές δυνάμεις, σε μια κρίσιμη μάλιστα για το ταξικό κίνημα και την εργατική τάξη περίοδο. Η ΚΕ υπολογίζει όχι στην κινητοποίηση, κατά το δυνατόν, του συνόλου του κομματικού δυναμικού για δουλειά με τις μάζες, αλλά ενός «μάχιμου» τμήματος που την κρίσιμη στιγμή θα είναι ικανό να πάρει το πηδάλιο του κράτους στα χέρια του. Αντίληψη που στα μάτια ορισμένων μπορεί να φαντάζει επαναστατική, είναι όμως ξένη προς το μαρξισμό-λενινισμό, είναι μπλανκισμός. Στην πράξη αυτό θα οδηγήσει στη δραστηριοποίηση λιγότερων οργανωμένων δυνάμεων, θα επιταχύνει το οργανωτικό ξεχαρβάλωμα.

Περιορίζεται δραστικά το δημοκρατικό σκέλος του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Δημοκρατία και συγκεντρωτισμός αντιπαρατίθενται σαν αποκλειστικές αντιθέσεις, δεν αντιμετωπίζονται ως διαλεκτική σχέση. Ποιος ο λόγος; Η απάντηση ήδη δόθηκε από μέλος του τμήματος προπαγάνδας της ΚΕ στον Προσυνεδριακό Διάλογο: «Αλλά ο οπορτουνισμός έτσι λειτουργεί: Οταν δεν έχει την πλειοψηφία θέλει τάσεις, όταν την έχει, θέλει συγκεντρωτισμό δίχως δημοκρατικό σκέλος».

«Σπάει» ο ενιαίος χαρακτήρας (που πηγάζει από τον ίδιο το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό) της διαγραφής μέλους από το Κόμμα με το πέρασμα της αρμοδιότητας της διαγραφής μέλους από τις οργανωτικές καταστάσεις («διακοπή της οργανωτικής σχέσης») από τις ΚΟΒ απευθείας στο ανώτερο όργανο.

Στην Εισαγωγή γίνονται μια σειρά αλλαγές που συνδέονται άμεσα με τις αλλαγές στο Πρόγραμμα. Κάτι τέτοιο καταρχήν φαντάζει αυτονόητο ώστε το Καταστατικό να συμβαδίζει με το Πρόγραμμα. Ομως, ακριβώς εδώ γίνεται φανερό ότι οι προγραμματικές αλλαγές συνιστούν ριζική στροφή στη γραμμή του Κόμματος και όχι απλώς εκσυγχρονισμό του Προγράμματος, όπως υποστηρίζεται επίσημα: απαλείφεται οποιαδήποτε αναφορά στην αντιιμπεριαλιστική πάλη, ο αντιμονοπωλιακός αγώνας ταυτίζεται πλήρως με τον αντικαπιταλιστικό. Και κάτι που είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό: αυτοπροσδιοριζόμαστε πλέον απλώς ως «επαναστατικό κόμμα» και όχι ως «μαζικό επαναστατικό κόμμα». Γίνεται φανερό ότι αλλάζει ο ίδιος ο χαρακτήρας του Κόμματος.

*Ανδρέας Βασιλείου
ΚΟΒ Ναυπλίου

 

ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΚΑΠΕΤΗ*

Μελέτησα τις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο και τα σχέδια Προγράμματος - Καταστατικού, κι έχω να δηλώσω με πλήρη συνείδηση την ενθουσιώδη συμφωνία μου.

Σκοπός της συμμετοχής μου στο δημόσιο διάλογο δεν είναι να κάνω συγκεκριμένη και κατά άρθρο ανάλυση, διότι για όποιον τα διάβασε φορώντας τα ταξικά γυαλιά του, είναι όλα ξεκάθαρα και προσανατολισμένα επακριβώς στο σφυροδρέπανο. Τι πιο λογικό, τίμιο, επαναστατικό;

Για όσους όμως καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, κι ας πουν στα ίσα και σταράτα ότι δεν πιστεύουν στην υπόθεση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής επανάστασης. Οτι πιστεύουν μόνο στον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού, και πως όταν εντέλει τον κάνουμε ανθρώπινο, τότε θα μας δώσει και την άδεια να προχωρήσουμε όμορφα κι αδελφωμένα, εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενοι, στη νέα κοινωνία, όπου οι εκμεταλλευτές θα έχουν δεχτεί με χαρά να επιστρέψουν όλο το λαϊκό αίμα και τον ιδρώτα που έχουν ρουφήξει.

Ας πουν ευθέως ακόμη, ότι δε συμφωνούν με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Πως προτιμούν τη δικτατορία του κεφαλαίου, που θεωρούν μονόδρομο, κι απλά πιστεύουν ότι αυτός ο μονόδρομος μπορεί να γίνει καλοπερπάτητος γι' αφεντικά και δούλους.

Ολα τα άλλα που μας παραθέτουν μέσα από περισπούδαστες αναλύσεις, δεν είναι τίποτα λιγότερο από χειρισμούς που κρύβουν την πραγματική πολιτική τους άποψη. 'Η, στην καλύτερη περίπτωση, είναι συγχύσεις λόγω μη κατανόησης των αξεπέραστων αντιθέσεων του καπιταλισμού και των ορίων του που παραστένεψαν.

Εκείνο που κατανοώ εγώ, είναι ότι μετά την εξαιρετικά μακροχρόνια ανεργία μου σα βιομηχανική εργάτρια, μ' ένα διάλειμμα εργασίας λίγων μηνών με σύμβαση, θα ξαναβρεθώ για πολύ καιρό πάλι στην ανεργία των 1.500.000 - 2.000.000 σήμερα και των πολύ περισσότερων αύριο. Κι έπειτα, μετά την καπιταλιστική κρίση, θα έρθει η περιβόητη καπιταλιστική ανάπτυξη και θα μας χώσουν να δουλεύουμε oλημερίς σαν σκλάβοι για ένα πιάτο φαγητό. Οχι όλους βέβαια, αφού η ανεργία στον καπιταλισμό είναι αξεπέραστη συνέπειά του. Κι εκεί στις φάμπρικες της σκληρότερης εκμετάλλευσης, όμοιες με στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα δουλεύω πλάι-πλάι με παιδιά που θα διαθέτουν πανεπιστημιακά πτυχία.

Κι οι βιομηχανικοί εργάτες εντέλει, θα είμαστε μια τεράστια πάμφτωχη μάζα με μεγάλες αποκλίσεις στη μόρφωση. Αλλοι πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, άλλοι δευτεροβάθμιας, άλλοι τριτοβάθμιας. Μαζί και πρώην μικροεπαγγελματίες και μικροαγρότες. Εκεί είναι που μοιραία θα σμίξουμε τα βάσανα μα και τις γνώσεις μας. Θ' ανταλλάξουμε γνώμες κι ενημέρωση. Θα δώσουμε τα χέρια ν' αντέξουμε τα βάσανα αναπτύσσοντας την αλληλεγγύη και ν' αντεπιτεθούμε στην ολομέτωπη επίθεση των μονοπωλίων, που από σήμερα εξασφαλίζουν τα πιο επικίνδυνα, αλλά και πιο βρώμικα, όπλα τους, μη εξαιρουμένου του πολέμου. Δεν αναβίωσαν το ναζισμό για πλάκα.

Μα για να φτάσουμε σ' αυτό το σμίξιμο των χεριών μας σε μια γροθιά, απαιτείται σήμερα η επίμονη - επίπονη δράση μας για χτίσιμο γερών (ποιοτικά και ποσοτικά) κομματικών οργανώσεων στους υπάρχοντες βιομηχανικούς κλάδους - χώρους, μα και γενικότερα. Μια ατσάλινη βάση για τη συνέχεια, σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους - χώρους, αν και όταν προκύψουν.

Ας ξεκαθαρίσουμε επιπλέον, πως αντικειμενικά, όσα πραγματεύεται το 19ο Συνέδριο ισχύουν και για σήμερα, όπως και η ίδια η σοσιαλιστική - κομμουνιστική επανάσταση. Το πότε όμως ο υποκειμενικός παράγοντας (σχετική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της) θα είναι έτοιμος γι' αυτό το άλμα, δύσκολο να το προβλέψουμε.

Οπωσδήποτε όμως, γι' αυτό το άλμα πρέπει να είμαστε έτοιμοι σαν Κόμμα και γενικότερα σαν ταξικό κίνημα.

Κι αυτήν την ετοιμότητα δεν την χρωστάμε μόνο στο σήμερα, μα και στο αύριο της ταξικής πάλης, κι ας μην υπάρχουμε βιολογικά πια πολλοί από εμάς.

Είναι η σημαντικότερη κληρονομιά που θ' αφήσουμε στις επόμενες γενιές. Κι είναι τριπλά σημαντική, διότι περιλαμβάνει την προεπαναστατική περίοδο, την επαναστατική κατάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Εκείνα δε, που οφείλουμε πάση θυσία να επιδιώξουμε εδώ και τώρα είναι:

Πληρέστερη αξιοποίηση των πρωτοπόρων κομμουνιστών μη κομματικών μελών και ένταξή τους στην οργανωμένη πάλη.

Ιδεολογικοπολιτική βοήθεια στους μη δραστηριοποιημένους φιλοκομματικούς, να εμπεδώσουν ότι δεν φτάνει να ψηφίζουν ΚΚΕ, αλλά απαιτείται και η δράση τους.

Αξιοποίηση των δυο παραπάνω περιπτώσεων στις Λαϊκές Επιτροπές που πρέπει να υπάρξουν και κατά γειτονιά, στους συλλόγους γυναικών (αν πρόκειται για γυναίκες), κι όπου αλλού μπορούν να προσφέρουν στο μαζικό κίνημα.

Ωθηση στην αυτομόρφωσή μας μέσα από ιδεολογικά μαθήματα - συζητήσεις στις οργανώσεις. Δεν είναι λίγοι και οι εξωκομματικοί σύντροφοι που το επιθυμούν γιατί το χρειάζονται.

Επιμέλεια - έλεγχος ανάδειξης στελεχών. Αναφέρομαι μέχρι εκεί που μπορώ να «δω». Μέλη γραφείου οργάνωσης, γραμματέας, καθοδήγηση. Επισημαίνω δε, ότι αυτοί οι σύντροφοι πρέπει να είναι πλήρως εξοπλισμένοι ιδεολογικά, όπως κι εκείνοι που δρουν στο συνδικαλιστικό τομέα. Δυστυχώς έχει αποδειχτεί ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μειονεκτούν σε προπαγάνδα, καθοδήγηση και αντικειμενικότητα στην κρίση τους, κάτι που έχει αντίκτυπο και στην αποτελεσματικότητα της δράσης μας.

Συνεχής έλεγχος για την υλοποίηση των αποφάσεων, όπως π.χ. της αξιοποίησης μη κομματικών συντρόφων, της ενημέρωσής τους για τις όποιες δραστηριότητες κλπ. Δεν το θέτω αυθαίρετα. Ξέρω περιπτώσεις στη συνοικία, που οι δραστηριοποιημένοι εξωκομματικοί σύντροφοι απαξιώνονται, έστω και μη σκόπιμα. Τους «θυμόμαστε» δηλαδή μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Ενταση προσπαθειών στρατολόγισης νέων στην ΚΝΕ και μεγαλύτερων στο Κόμμα. Κι ας μην περιμένουμε να είναι πανέτοιμοι μπολσεβίκοι. Δοκιμασμένοι όμως στις θυσίες τού ταξικού αγώνα και δραστηριοποιημένοι, ναι, πρέπει να είναι. Κι ας μην βλέπουμε στενά την ηλικία. Π.χ., είναι άδικο για το Κόμμα και την υπόθεση της επανάστασης, να μένουν εκτός οργανωμένης ζωής δοκιμασμένοι, δραστηριοποιημένοι και με καλό ιδεολογικοπολιτικο-ιστορικό επίπεδο εξωκομματικοί κομμουνιστές, επειδή είναι σχετικά μεγάλης ηλικίας. Τι είναι ο συνειδητοποιημένος 50άρης και 60άρης; Συνταξιούχος της ταξικής πάλης; Οχι βέβαια. Είναι άκρως ενεργό μέλος της κοινωνίας, εργαζόμενος ή άνεργος εργαζόμενος, με ταξική συνείδηση. Κάμποσοι απ' αυτούς δε, έχουν ξαναπεράσει οργανωμένα απ' τις γραμμές τού Κόμματος και κάπου ξεκόπηκαν - ξεχάστηκαν μετά τη διάσπαση, αλλά παρέμειναν αταλάντευτα δίπλα στο Κόμμα. Ας δούμε λοιπόν κι αυτές τις περιπτώσεις, γιατί δεν περισσεύει κανείς στην ταξική πάλη, που εκ των πραγμάτων θα σκληρύνει πολύ.

Κι οπωσδήποτε, απαιτείται πλατύ άνοιγμα χωρίς ενδοιασμούς και εξαιρέσεις στα λαϊκά στρώματα, ασχέτου πολιτικής τοποθέτησης, ταυτόχρονα με την άφοβη αποκάλυψη - απομόνωση των φασιστοναζίδων και των φασιστοσυμμοριών τους.

Τέλος, συστρατεύομαι μ' όσους ζητάνε κορύφωση της αξιοποίησης του πολιτισμού, πολύ περισσότερο όταν αυτός μας προσφέρεται από εργάτες καλλιτέχνες, συγγραφείς κλπ., χωρίς να παραγκωνίζονται φυσικά και οι άλλοι.

Καλή επιτυχία στο 19ο Συνέδριό μας, όπλο ακατανίκητο ανεβασμένης ταξικής πάλης, γιατί τίποτα λιγότερο δεν αξίζει στο μέλλον της Ελλάδας, μα και της ανθρωπότητας ολόκληρης.

*Ιωάννα Σκαπέτη
ΚΟΒ ΚΙΔΕ

 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ 

Της ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ ΚΑΛΟΜΟΙΡΗ*

Αρχικός σκοπός μου ήταν να γράψω ένα γράμμα για κάποιες σκέψεις μου πάνω στις Θέσεις απ' τη σκοπιά ενός μέλους της ΚΝΕ. Ωστόσο, διαβάζοντας το άρθρο με τίτλο «Να Μιλάμε Καθαρά» στον προσυνεδριακό διάλογο την Κυριακή 3/3, μπήκα στη διαδικασία να εκφράσω μια γνώμη για όσα αναφέρει.

Καταρχήν, δεν ξεκαθαρίζεται ποιοι είναι αυτοί που «προσπαθούν επανειλημμένα να διαλύσουν το ΚΚΕ και δε θα παραιτηθούν ποτέ από αυτό το βρωμερό σκοπό» και ποιοι αυτοί που «αδυνατούν να ακολουθήσουν τα βήματα που κάνει το Κόμμα και λυγίζουν στην πίεση». Επιπλέον δεν ξεκαθαρίζεται αν είναι οι ίδιοι μ' αυτούς των οποίων «τέτοιες απόψεις εκφράζουν κι ορισμένα άρθρα στον προσυνεδριακό διάλογο». Γιατί τότε προκύπτει το συμπέρασμα πως σύντροφοι και φίλοι εκμεταλλεύονται τον προσυνεδριακό διάλογο για να κάνουν κακό στο Κόμμα (στα εισαγωγικά παρατίθενται αυτούσιες φράσεις απ' το συγκεκριμένο γράμμα).

Κι εδώ να σημειώσω πως το κόμμα μας είναι τα μέλη του. Δεν μπορούμε με τέτοιες λογικές να διαγράφουμε πορεία συντρόφων και φίλων. Σε κρίσιμες στιγμές όπως τώρα, κι αυτός είναι άλλωστε κι ο χαρακτήρας των συνεδρίων μας, οι θέσεις συζητιούνται και καθένας εκφράζεται ελεύθερα στα πλαίσια του διαλόγου χωρίς φόβο ότι θα θεωρηθεί λιποτάκτης ή σκόπιμος διαφωνών.

Τώρα, αισθάνομαι υπεύθυνη να επισημάνω μερικά πράγματα:

1. Το καταστατικό προβλέπει τροποποίηση κι όχι εμπλουτισμό προγράμματος. Πέραν αυτού, εμπλουτισμός σημαίνει προσθήκη επεξεργασιών πάνω στο ισχύον πρόγραμμα κι όχι ριζικές αλλαγές, αφαιρέσεις κι αναθεωρήσεις, δεδομένου κι ότι το πρόγραμμα έχει παραμείνει ίδιο απ' το 1996. Γιατί αυτούς τους «εμπλουτισμούς» δεν τους συμπεριλάβαμε επίσημα σε νέα έκδοση του προγράμματος; Για να ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν, μετά το 15ο Συνέδριο δεν υπήρξε προγραμματικό συνέδριο έως και τώρα. Ουδεμία τροποποίηση έχει συμβεί.

2. Το καταστατικό δεν επιτρέπει σε κανένα μέλος του Κόμματος να εκθέτει τις απόψεις του σχετικά με ζητήματα εσωκομματικά σε διάφορες ιστοσελίδες. Είτε αυτά συμφωνούν με τη γενική γραμμή είτε όχι. Οπως επίσης δεν επιτρέπει να τσουβαλιάζονται σύντροφοι με ανώνυμους καλοθελητές ή κακοθελητές που συκοφαντούν χυδαία το ΚΚΕ. Αποδεχόμαστε τη γνώμη του καθενός είτε είναι σύμφωνη με την πλειοψηφία είτε όχι. Εξάλλου γνωρίζουμε πως η πλειοψηφία δεν είναι αυτή που έχει πάντα το δίκιο. Η σωστή εσωκομματική διαδικασία πλάι στη διαπαιδαγώγηση βελτιώνει κι ωριμάζει τους συντρόφους. Οποιος δεν αποδέχεται την ελεύθερη και υπεύθυνη έκφραση, παραβιάζει την εσωκομματική δημοκρατία.

3. Το ισχύον πρόγραμμα αναφέρει πως «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.

Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε κάθε περίπτωση ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, η κατάκτηση του ηγετικού καθοδηγητικού ρόλου της, καθώς και του Κόμματός της, του ΚΚΕ, στο Μέτωπο» (σελ. 39 - 40).

Θεωρώ πως αλλιώς ακούγεται στον κόσμο «δεν κυβερνάμε» κι αλλιώς το πότε, κάτω από ποιες συνθήκες δηλαδή, το ΚΚΕ μπαίνει σε κυβέρνηση και με ποιες δυνάμεις συμμαχεί.

Από εκεί και πέρα είναι αυτονόητο σύμφωνα με το ισχύον πρόγραμμα ότι σ' αυτές δε χωράει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι συμβιβασμοί, οι ελιγμοί και οι συμμαχίες πρέπει να αποτελούν απαραίτητα εργαλεία μας για να έχουμε επαναστατική πολιτική. Οσο για το πού πείστηκε ο λαός για την επαναστατική πάλη μέσα από κυβέρνηση, ας δούμε το παράδειγμα της Τσεχοσλοβακίας. Αλλά και κανένα θετικό παράδειγμα να μην είχαμε ιστορικά, είναι λαθεμένο να βγάλουμε το συμπέρασμα πως το ΚΚΕ δεν μπαίνει ποτέ σε κυβέρνηση στον καπιταλισμό. Σωστότερο θα ήταν να εξετάσουμε τι λάθη έγιναν σε Βενεζουέλα, Χιλή κ.λπ. ώστε να μην τα επαναλάβουμε. Είναι αντιεπιστημονικό να μην εξετάζουμε τι συνέβη και δεν οδήγησαν σε ρήξη οι κυβερνήσεις αυτές αλλά να βγάζουμε το γενικό συμπέρασμα ότι φταίνε οι κυβερνήσεις αυτές καθαυτές. Ετσι οδηγούμαστε σε απόρριψη τακτικών που παρότι εγκυμονούν κινδύνους (αναγνωρίζουμε όλοι τον κίνδυνο της ενσωμάτωσης), με καθαρό το στρατηγικό στόχο, μπορεί να μας βγάλουν μπροστά.

4. Ο όρος ανισότιμη αλληλεξάρτηση είναι εφεύρεση της ΚΕ και δε δηλώνει απολύτως τίποτα. Το γεγονός ότι κάποιος θεωρεί την Ελλάδα εξαρτημένη δε σημαίνει ούτε ότι «δε μιλάει καθαρά» ούτε πως θέλει «αντιιμπεριαλιστική-πατριωτική κυβέρνηση». Γι' αυτό ας μην κάνουμε λογικά άλματα. Σημαίνει απλά πως ούτε τα μονοπώλια της Ελλάδας αλλά ούτε κι η πολιτική που τα στηρίζει είναι κυρίαρχα, κι αυτό δεν είπε κανείς ότι αλλάζει το χαρακτήρα της εποχής. Είναι εποχή περάσματος απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Συμπεράσματα όπως ότι όλες οι καπιταλιστικές χώρες είναι ιμπεριαλιστικές, κατά τη γνώμη μου δε συμπίπτουν με τη λενινιστική ανάλυση και πατούν σε λάθος βάση (οι φράσεις στα εισαγωγικά είναι κι εδώ από το ίδιο γράμμα).

5. Ασχέτως πόσοι είναι οι νοματαίοι στην Ελλάδα κι όλων των λοιπών που αναφέρονται στο τελευταίο επιχείρημα του συντρόφου, γίνεται φανερό μέσα από τις Θέσεις του 19ου Συνεδρίου (Θέση 63) ότι η Λαϊκή Συμμαχία υιοθετεί το στρατηγικό στόχο του ΚΚΕ, καθώς αναφέρεται ότι «υιοθετεί την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων (...) τον εργατικό-κοινωνικό έλεγχο» (σελ. 47). Και δυστυχώς, όταν η τακτική ταυτίζεται με τη στρατηγική υπάρχει πρόβλημα.

Θεωρώ τον προσυνεδριακό διάλογο εποικοδομητικό όταν διεξάγεται ελεύθερα χωρίς στιγματισμούς και γενικεύσεις.

*Σμαράγδη Καλομοίρη
ΟΒ Ιατρικής Αθήνας

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων


*************

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΕΑ-ΚΟΚΚΙΝΟΥ

19-20-21 ΔΕΚΕΜΒΡΗ


(Πατήστε στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

***************

(Πατήστε στην εικόνα για περισσότερα)

 


Π. Λαφαζάνης: Την πορεία της χώρας θα καθορίσει ο ελληνικός λαός, όχι τα funds

 

***************************

Το Δίκτυο οικονομολόγων RMF (Research on Money and Finance) και το ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.  συνδιοργανώνουν εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, με θέμα:

«Κρίση-Χρέος-Τράπεζες. Πολιτικές προεκτάσεις».

********************

ΗΜΕΡΙΔΑ "ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ"

(Κλικ στην εικόνα για να δείτε όλες τις τοποθετήσεις)


ΦΑΚΕΛΟΣ: ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

(ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ)


******************************************************************************************

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ (εφημερίδα "ΠΡΙΝ" - 28/10/12)

"ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ"


*****************************************************************************

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΤΙΚΑ
"Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

*****************************************************************************************************

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - ΟΙ ΖΕΥΓΑΔΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ Η ΣΠΟΡΑ ΜΕΝΕΙ

***********************************************************************************************


Συνέντευξη του Γ. Τόλιου στο ρ/σ “Παραπολιτικά” και το Ν. Ευαγγελάτο για το χρέος, την ευρωζώνη και την εναλλακτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (25/9/14)