Το Φυλλάδιο της Λαϊκής Ενότητας εκδόθηκε. Διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή και δωρεάν από τα γραφεία της ΛΑ.Ε , Πατησίων 14, 8ος όροφος

10
5797
Φυλλάδιο

Το Φυλλάδιο της Λαϊκής Ενότητας εκδόθηκε και διανέμεται δωρεάν από τα γραφεία της ΛΑ.Ε , Πατησίων 14, 8ος όροφος

Είναι επίσης διαθέσιμο να το κατεβάσετε και στον υπολογιστή σας σε μορφή pdf πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο.

Φυλλάδιο της ΛΑ.Ε για τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Από την ζώνη επάνω (ΑΡΧΙΚΗ, κλπ), λείπει η θέση “ΥΛΙΚΟ”ή “ΕΝΤΥΠΑ”, για να μπορούν οι πολίτες να τα “κατεβάζουν” σε μορφή pdf και να τα διαβάζουν στον υπολογιστή τους όπως είναι τα τυπωμένα, ώστε να γλυτώνουμε δένδρα.

    • Κύριε Μπούτρη το φυλλάδιο είναι ήδη διαθέσιμο και σε ηλεκτρονική μορφή pdf να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας. Σας ευχαριστούμε για το σχόλιό σας.

  2. Αγαπητοί φίλοι της σύνταξης του «Iskra», καλησπέρα.
    Κατ’ αρχάς να συστηθώ. Είμαι τακτικός αναγνώστης σας και ως προς το προκείμενο θέμα φανατικός οπαδός της επιστροφής στο Εθνικό Νόμισμα και μετά από μακροχρόνια ενασχόληση με το θέμα θα μπορούσα να αποδείξω και στον πιο «τυφλωμένο» ευρωλάγνο ότι υποστηρίζει ασύστατα πράγματα. Ωστόσο θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις επί των αναφερομένων στο φυλλάδιο.
    Α) Στην τρίτη σελίδα της μπροσούρας αναφέρεται στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΗΜΑ:
    «Η κυβέρνηση ασκεί κυρίαρχα και κάτω από κοινωνικό έλεγχο τη νέα εθνική νομισματική πολιτική της χώρας σε όλες τις εκφάνσεις της, λαμβάνοντας υπόψη της την γνώμη της Τράπεζας της Ελλάδας».
    Στο σημείο αυτό πρέπει να «ανατρέξουμε» στο περίφημο τρίλημμα Mundell-Fleming.
    ( http://www.economist.com/news/economics-brief/21705672-fixed-exchange-rate-monetary-autonomy-and-free-flow-capital-are-incompatible )
    Με δεδομένο λοιπόν ότι ΜΟΝΟ δύο από τις «κορυφές» του τριγώνου μπορείς να χειρίζεσαι πρέπει να «φράξεις» την τρίτη. Για να είναι δηλαδή εφικτός ο έλεγχος των δύο σημείων της βάσης του τριγώνου [(α) έλεγχος της συναλλαγματικής ισοτιμίας του νομίσματος και (β) ανεξάρτητη νομισματική πολιτική] απαιτείται αναπόδραστα έλεγχος της κορυφής του τριγώνου [(γ) ροή κεφαλαίων].
    Ο χειρισμός του τριγώνου M-F από μια υπεύθυνη και πατριωτική κυβέρνηση είναι πανεύκολος, αν μάλιστα, όπως διαφαίνεται, θα υπάρχει και ευρωπαϊκή συναίνεση (βλ. Ευρώ πολλών ταχυτήτων κ.τ.τ.). Αυτό υποδηλώνεται στη φράση «Η κυβέρνηση ασκεί κυρίαρχα […] τη νέα εθνική νομισματική πολιτική της χώρας σε όλες τις εκφάνσεις της».
    Β) Αν δεχόμαστε λοιπόν ότι:
    (α) … η Νέα Δραχμή θα κυκλοφορεί ως μέσο πληρωμών και εξόφλησης χρεών (legal tender) και μόνο αυτή θα δέχονται οι τράπεζες ως τελικοί αποδέκτες καταθέσεων, το δημόσιο στην εξόφληση φορολογικών υποχρεώσεων κ.λπ., κ.λπ. και …
    (β) … σαφέστατα ορίζεται: «Για πρακτικούς και μόνο λόγους και αποκλειστικά για τις ανάγκες του παρόντος, ορίζουμε ως ισοτιμία μετατροπής το ένα ευρώ προς μια μονάδα νέου εθνικού νομίσματος» …
    … τότε δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η πρόβλεψη, που αναφέρεται στο τέλος της 5ης σελίδας:
    «Οι τιμές στην αγορά μετατρέπονται σε εθνικό νόμισμα, αναγράφονται εις διπλούν για ένα ικανό χρονικό διάστημα …».
    Αυτό που έγινε το 2002 με την εισαγωγή του Ευρώ (η διπλή αναγραφή τιμών) είχε πρακτική σημασία, καθότι η ορισθείσα ισοτιμία (1Ε= 340,75 δρχ.) δεν προσφερόταν για εύκολους υπολογισμούς και αποσκοπούσε να προφυλάξει τους αγοραστές από φαινόμενα αισχροκέρδειας, αν και δεν το πέτυχε απολύτως. Με ισοτιμία 1=1 δεν χρειάζεται διπλή αναγραφή.
    Ας θεωρήσουμε χάριν παραδείγματος ένα αγαθό που τιμάται προ της αλλαγής 100Ε. Με τη υιοθέτηση της Νέας Δραχμής θα τιμάται και πάλι 100, αλλά τώρα δραχμές. Ως προς τι η διπλή αναγραφή;
    Αν όμως υποθέσουμε ότι η δραχμή διολισθαίνει προγραμματισμένα για να ισορροπήσει το Εμπορικό Ισοζύγιο (ας πούμε 10%) και αυτό στα εισαγόμενα από την Ευρωζώνη προϊόντα επιβαρύνει την τιμή τους στο κομμάτι που επηρεάζεται από την αλλαγή ισοτιμίας (ας πούμε στο 5%), τότε η τιμή σε δραχμές θα αυξανόταν (περ. 105 δρχ.). Η τιμή του σε Ευρώ, αν θεωρητικά μπορούσε να αγοραστεί σε Ευρώ (αυτό όμως θα απαγορεύεται), και θα έπρεπε να αναγραφεί θα ήταν 95,238…Ε (100/105Χ100 κι αυτό μόνο ως ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΤΙΜΗ, αφού η τιμές των προϊόντων επηρεάζονται κι από άλλους παράγοντες (φόρους, δασμούς, διακυμάνσεις ισοτιμιών ξένων νομισμάτων [π.χ. USD/ EURO], τιμή πετρελαίου κ.α.)
    Σε τι θα ωφελούσε πρακτικά τους καταναλωτές η αναγραφή της τιμής σε Ευρώ; Μάλλον θα τους μπέρδευε.
    Ερευνείστε, παρακαλώ το θέμα. Μπορεί να κάνω και λάθος.
    Φιλικά και αγωνιστικά.
    Σωτ. Πιέρρου Παπαδέας.
    ΥΓ: Η ιστοσελίδα μου προσωρινά είναι πολύ φτωχή. Αδημοσίευτο υλικό έχω άφθονο.

  3. Αγαπητοί φίλοι της σύνταξης του «Iskra», καλησπέρα.
    Κατ’ αρχάς να συστηθώ. Είμαι τακτικός αναγνώστης σας και ως προς το προκείμενο θέμα φανατικός οπαδός της επιστροφής στο Εθνικό Νόμισμα και μετά από μακροχρόνια ενασχόληση με το θέμα θα μπορούσα να αποδείξω και στον πιο «τυφλωμένο» ευρωλάγνο ότι υποστηρίζει ασύστατα πράγματα. Ωστόσο θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις επί των αναφερομένων στο φυλλάδιο.
    Α) Στην τρίτη σελίδα της μπροσούρας αναφέρεται στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΗΜΑ:
    «Η κυβέρνηση ασκεί κυρίαρχα και κάτω από κοινωνικό έλεγχο τη νέα εθνική νομισματική πολιτική της χώρας σε όλες τις εκφάνσεις της, λαμβάνοντας υπόψη της την γνώμη της Τράπεζας της Ελλάδας».
    Στο σημείο αυτό πρέπει να «ανατρέξουμε» στο περίφημο τρίλημμα Mundell-Fleming.
    ( http://www.economist.com/news/economics-brief/21705672-fixed-exchange-rate-monetary-autonomy-and-free-flow-capital-are-incompatible )
    Με δεδομένο λοιπόν ότι ΜΟΝΟ δύο από τις «κορυφές» του τριγώνου μπορείς να χειρίζεσαι πρέπει να «φράξεις» την τρίτη. Για να είναι δηλαδή εφικτός ο έλεγχος των δύο σημείων της βάσης του τριγώνου [(α) έλεγχος της συναλλαγματικής ισοτιμίας του νομίσματος και (β) ανεξάρτητη νομισματική πολιτική] απαιτείται αναπόδραστα έλεγχος της κορυφής του τριγώνου [(γ) ροή κεφαλαίων].
    Ο χειρισμός του τριγώνου M-F από μια υπεύθυνη και πατριωτική κυβέρνηση είναι πανεύκολος, αν μάλιστα, όπως διαφαίνεται, θα υπάρχει και ευρωπαϊκή συναίνεση (βλ. Ευρώ πολλών ταχυτήτων κ.τ.τ.). Αυτό υποδηλώνεται στη φράση «Η κυβέρνηση ασκεί κυρίαρχα […] τη νέα εθνική νομισματική πολιτική της χώρας σε όλες τις εκφάνσεις της».
    Β) Αν δεχόμαστε λοιπόν ότι:
    (α) … η Νέα Δραχμή θα κυκλοφορεί ως μέσο πληρωμών και εξόφλησης χρεών (legal tender) και μόνο αυτή θα δέχονται οι τράπεζες ως τελικοί αποδέκτες καταθέσεων, το δημόσιο στην εξόφληση φορολογικών υποχρεώσεων κ.λπ., κ.λπ. και …
    (β) … σαφέστατα ορίζεται: «Για πρακτικούς και μόνο λόγους και αποκλειστικά για τις ανάγκες του παρόντος, ορίζουμε ως ισοτιμία μετατροπής το ένα ευρώ προς μια μονάδα νέου εθνικού νομίσματος» …
    … τότε δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η πρόβλεψη, που αναφέρεται στο τέλος της 5ης σελίδας:
    «Οι τιμές στην αγορά μετατρέπονται σε εθνικό νόμισμα, αναγράφονται εις διπλούν για ένα ικανό χρονικό διάστημα …».
    Αυτό που έγινε το 2002 με την εισαγωγή του Ευρώ (η διπλή αναγραφή τιμών) είχε πρακτική σημασία, καθότι η ορισθείσα ισοτιμία (1Ε= 340,75 δρχ.) δεν προσφερόταν για εύκολους υπολογισμούς και αποσκοπούσε να προφυλάξει τους αγοραστές από φαινόμενα αισχροκέρδειας, αν και δεν το πέτυχε απολύτως. Με ισοτιμία 1=1 δεν χρειάζεται διπλή αναγραφή.
    Ας θεωρήσουμε χάριν παραδείγματος ένα αγαθό που τιμάται προ της αλλαγής 100Ε. Με τη υιοθέτηση της Νέας Δραχμής θα τιμάται και πάλι 100, αλλά τώρα δραχμές. Ως προς τι η διπλή αναγραφή;
    Αν όμως υποθέσουμε ότι η δραχμή διολισθαίνει προγραμματισμένα για να ισορροπήσει το Εμπορικό Ισοζύγιο (ας πούμε 10%) και αυτό στα εισαγόμενα από την Ευρωζώνη προϊόντα επιβαρύνει την τιμή τους στο κομμάτι που επηρεάζεται από την αλλαγή ισοτιμίας (ας πούμε στο 5%), τότε η τιμή σε δραχμές θα αυξανόταν (περ. 105 δρχ.). Η τιμή του σε Ευρώ, αν θεωρητικά μπορούσε να αγοραστεί σε Ευρώ (αυτό όμως θα απαγορεύεται), και θα έπρεπε να αναγραφεί θα ήταν 95,238…Ε (100/105Χ100 κι αυτό μόνο ως ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΤΙΜΗ, αφού η τιμές των προϊόντων επηρεάζονται κι από άλλους παράγοντες (φόρους, δασμούς, διακυμάνσεις ισοτιμιών ξένων νομισμάτων [π.χ. USD/ EURO], τιμή πετρελαίου κ.α.)
    Σε τι θα ωφελούσε πρακτικά τους καταναλωτές η αναγραφή της τιμής σε Ευρώ; Μάλλον θα τους μπέρδευε.
    Ερευνείστε, παρακαλώ το θέμα. Μπορεί να κάνω και λάθος.
    Φιλικά και αγωνιστικά.
    Σωτ. Πιέρρου Παπαδέας.
    ΥΓ: Η ιστοσελίδα μου προσωρινά είναι πολύ φτωχή. Αδημοσίευτο υλικό έχω άφθονο.

  4. Η ισοτιμία μετατροπής 1 : 1 είναι ο μεγάλος κίνδυνος για τους Έλληνες που έχουν κατατεθειμένα τα λεφτά τους σε ελληνικές τράπεζες. Αντίθετα αυτή η ισοτιμία 1 : 1 είναι και το …δέλεαρ ώστε να στηρίζουν το εγχείρημα όλοι αυτοί που έχουν βγάλει τα ευρώ τους στο εξωτερικό και τα έχουν σε ξένες τράπεζες.
    Εξηγούμαι …
    Μια Παρασκευή απόγευμα που θα έχουν κλείσει οι Τράπεζες θα γίνει η μετάβαση από το ευρώ στο “Εθνικό νόμισμα” με ισοτιμία 1 : 1 δηλαδή μια κατάθεση στην τράπεζα 15.000 € θα μετατραπεί αυτόματα σε 15.000 δραχμές, ποσό που θα αναγραφεί αυτόματα στο βιβλιάριο καταθέσεων του δικαιούχου.
    (Σαν παράδειγμα παίρνω το ποσό των 15.000 γιατί σε ευρώ αντιστοιχεί σήμερα στην αγορά ενός φτηνού αυτοκινήτου)
    Μέχρι την Δευτέρα που θα ανοίξουν οι Τράπεζες θα έχουν γίνει διαδοχικές υποτιμήσεις (υποτίμηση είναι η “κατάρα” του Εθνικού Νομίσματος) και η ισοτιμία θα πέσει κατακόρυφα. Ας θυμηθούμε ότι στο ευρώ μπήκαμε με ισοτιμία 340,75 Δρχ = 1 Ευρώ. Με την πρώτη υποτίμηση του Σαββατοκύριακου η ισοτιμία θα πέσει τουλάχιστον 50% και θα διαμορφωθεί 2 Δρχ = 1 ευρώ.
    Αποτέλεσμα τα 15.000 ευρώ που θα έχουν αυτόματα μετατραπεί σε 15.000 Δρχ θα αντιστοιχούν σε 7.500 ευρώ δηλ μισό αυτοκίνητο. Αυτό για τους τίμιους Έλληνες που είχαν τα λεφτά τους στην Ελλάδα, ενώ όποιος έχει στο εξωτερικό 15.000 ευρώ θα εξακολουθήσουν να είναι 15.000 ευρώ και θα μπορεί να τα μετατρέψει σε 30.000 Δρχ.
    Μιλάμε για καταστροφή των αποταμιεύσεων των νοικοκυραίων και για διοχέτευση του μόχθου τους σε μια νύχτα στα …λαμόγια.
    Και οι υποτιμήσεις θα συνεχίζονται …

    Ίσως κάποιος να σκεφτεί ότι το παράδειγμα αφορά τα προϊόντα που εισάγονται (όπως τα αυτοκίνητα) ενώ δεν θα επηρεάσει τα ντόπια προϊόντα τα οποία μάλιστα θα ενισχύσει…
    Σωστά …
    Το ίδιο αποτέλεσμα θα μπορέσουμε να το πετύχουμε αν όλοι μας αποφασίσουμε (οικειοθελώς και όχι καταναγκαστικά) να σταματήσουμε τις αλόγιστες αγορές εισαγομένων και να στραφούμε στα ελληνικά προϊόντα.
    Έτσι θα έχουμε στην τσέπη μας τα ευρώ που δεν υποτιμούνται και θα τα ορίζουμε εμείς χωρίς δουλείες και εξαρτήσεις.
    Αυτή η απεξάρτηση από τα εισαγόμενα και η λελογισμένη χρήση τους θα είναι η απόλυτη απεξάρτηση και η απόλυτη Εθνική Ανεξαρτησία χωρίς καταναγκασμούς και λαμόγια που θα απομυζούν με τις υποτιμήσεις την αγοραστική αξία των οικονομιών μας… την ώρα που εμείς θα χαιρόμαστε που θα βλέπουμε την ονομαστική αξία να μένει ίδια ή ίσως να μεγαλώνει …
    …και ο νοών νοείτω ….

    • Η ισοτιμία ευρώ – νέου εθνικού νομίσματος, εάν έχετε διαβάσει τις θέσεις και τις αναλύσεις των στελεχών της ΛΑ.Ε που έχουν ασχοληθεί ενδελεχώς με το ζήτημα, θα δείτε ότι δεν αποτελεί «φετίχ». Η αρχική ισοτιμία και μόνο ορίζεται, για την οικονομία της συζήτησης επί του θέματος, στο 1:1, ωστόσο στις Θέσεις της ΛΑ.Ε για το Εθνικό Νόμισμα περιγράφονται με αρκετές λεπτομέρειες οι ασφαλιστικές δικλείδες, προκειμένου το νέο εθνικό νόμισμα όχι μόνο να μην ευτελιστεί ως προς την αξία του, αλλά αντίθετα, να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στη βάση ενός ριζοσπαστικού, φιλολαϊκου, μεταβατικού προγράμματος με ορίζοντα τον σοσιαλισμό.

      • Για όσους έχουν ….αγνές προθέσεις και ο πραγματικός τους στόχος είναι η ανάκαμψη/ανάπτυξη (και όχι το αφανές εσωτερικό δάνειο) η σωστή αρχική ισοτιμία θα είναι 340 μονάδες Ν Εθν Νομ = 1 ευρώ και ίσως 500 μον Ν Εθν Νομ = 1 Ευρώ ώστε να συνυπολογιστεί και η χρεωκοπία της χώρας … και η ανάκαμψη που προσδοκούμε να φέρνει ανατιμήσεις (αντί υποτιμήσεις) ώστε σταδιακά … και μετά από πολλή δουλειά … να φτάσουμε στο 1 : 1 …
        Διαφωνείτε ; ….

        • Το ζήτημα της ισοτιμίας του νομίσματος είναι κυρίως τεχνικό. Το σημαντικότερο, ωστόσο, διακύβευμα στην υπόθεση της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα είναι το πολιτικό, ειδικότερα δε κομβικό είναι το ζήτημα της πολιτικής βούλησης για υλοποίηση μιας ριζοσπαστικής και φιλολαϊκής πολιτικής. Εάν συμφωνήσουμε σε αυτό όλοι, ειδικοί και μη περί τα οικονομικά, μπορούμε το τεχνικό κομμάτι της μετάβασης να το εμπιστευτούμε σε αυτούς που το κατέχουν καλύτερα…

  5. Το μόνο πολιτικό ζήτημα είναι σε ποιους “ειδικούς” θα ανατεθεί η υλοποίηση της μετάβασης…
    Στους “ειδικούς” που εκπροσωπούν τους λεφτάδες του εξωτερικού ή στους ειδικούς που εκπροσωπούν την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων νοικοκυραίων;
    Η παροιμία “πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι” δεν αφορά ούτε αγγίζει αυτούς που κατέχουν και κρατάνε τα ψαλίδια …
    Μακάρι η αναζήτηση για το καλύτερο να μην μας ρίξει βορρά στο στόμα εου … χειρότερου

    • Σε ό,τι αφορά στην δική μας πλευρά, είναι ξεκάθαρο τίνος τα συμφέροντα θα εκπροσωπούν οι «ειδικοί» που θα αναλάβουν την υλοποίηση του προγράμματός μας. Νομίζουμε ότι είναι απολύτως σαφές, ποιες τάξεις και ποια κοινωνικά στρώματα εκφράζει η ΛΑ.Ε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ